Owczarek południoworosyjski (SRO)

Owczarek południoworosyjski (SRO) to niezasłużenie zapomniana rasa domowa, wykorzystywana do stróżowania i zaganiania bydła. Najlepsze okazy urzekają harmonijną, piękną i zrównoważoną postawą, zachowując jednak swoje zdegenerowane cechy użytkowe i wyróżniając się bezpretensjonalnością i zadziornością. Wymagają specjalnej pielęgnacji sierści.

Treść

1 Historia pochodzenia
2 Wygląd
- 2.1 Cechy sierści owczarka południoworosyjskiego
3 Charakter
4 Edukacja i szkolenia
5 Funkcje treści
- 5.1 Pielęgnacja
- 5.2 Odżywianie
6 Zdrowie i oczekiwana długość życia
7 Wybór i wycena szczeniaka owczarka południoworosyjskiego
8 Zdjęcia

Historia pochodzenia

Przez wieki rasa rozwijała się w ściśle określonym regionie południowej Ukrainy i Krymu. Za przodków owczarka południoworosyjskiego uważa się owczarki tatarskie. Rozwój rasy był niegdyś dziełem specjalisty od hodowli zwierząt, barona Falz-Feiny, którego nazwisko jest nierozerwalnie związane z Askanią Nową. Współczesna nazwa rasy, „owczarek południoworosyjski”, została ustalona na początku lat 30. XX wieku. W tym czasie opracowano i opublikowano również pierwszy oficjalny wzorzec.

Owczarek południoworosyjski jest psem stróżującym i pasterskim; nie potrafi zaganiać zwierząt gospodarskich, ale potrafi je chronić.

W XX wieku rasa dwukrotnie stanęła na krawędzi wyginięcia, a następnie została dosłownie odrodzona krok po kroku. Prawdziwy rodowód współczesnych psów wywodzi się od tych samych, nielicznych przodków. Do lat 70. XX wieku owczarki południoworosyjskie nie były utrzymywane przez osoby prywatne. Były hodowane w państwowych hodowlach i wykorzystywane do ochrony fabryk, lotnisk i innych obiektów państwowych. Po upadku Związku Radzieckiego rasa przeszła w ręce prywatne, dzięki czemu zachowała cechy użytkowe, poprawiła swój wygląd i nabrała bardziej towarzyskiego charakteru.

Film o rasie owczarek południoworosyjski:

Wygląd

Owczarek południoworosyjski jest większy od przeciętnego psa, ma mocną, suchą budowę i wydłużony pokrój. budynek Z suchymi, płaskimi mięśniami i mocną kością. Typ płciowy nie jest jasny ze względu na sierść. Samce są silniejsze, nieco wyższe i cięższe od samic; ich ogon i szyja są zazwyczaj noszone wyżej, a linia szyi jest bardziej wysklepiona. Samce mierzą co najmniej 66 cm wzrostu i ważą ponad 35 kg. Samice mierzą co najmniej 62 cm wzrostu i ważą ponad 30 kg.

Głowa jest klinowata, wydłużona, zwężająca się ku dużemu, czarnemu nosowi. Psy płowe i płowo-białe często wykazują sezonowe rozjaśnienie nosa, zachowując jednocześnie czarne obrzeże. Czaszka jest umiarkowanie szeroka, płaska w okolicy czołowej, z dobrze rozwiniętym guzem potylicznym. Kufa jest nieco krótsza niż połowa długości głowy. Wargi są czarne, suche i ściśle przylegające. Szczęki są silne. Broda jest umiarkowanie wydatna. Uzębienie jest kompletne, a zgryz jest prawidłowy i nożycowy. Dopuszczalne są podwójne pierwsze przedtrzonowce, a siekacze powinny znajdować się w jednej linii. Oczy są owalne, osadzone prosto i szeroko. Kolor jest brązowy, chociaż preferowany jest ciemniejszy odcień. Powieki są ściśle przylegające, suche i czarne. Uszy są wysoko osadzone, średniej wielkości, trójkątne i wiszące.

Szyja jest sucha, średniej długości, osadzona pod kątem 40 stopni. Linia grzbietu tworzy łuk w odcinku lędźwiowym. U psów powyżej 5 roku życia łuk jest mniej wyraźny. Kłąb jest ledwo zauważalny. Grzbiet jest długi, szeroki i prosty. Lędźwie są wysklepione i sprężyste. Zad jest długi i lekko opadający. Klatka piersiowa jest umiarkowanie szeroka i dość głęboka. Żebra są dość zwarte. Dolna linia klatki piersiowej znajduje się na wysokości łokci. Brzuch jest umiarkowanie podkasany. Ogon jest gruby, osadzony niezbyt wysoko, sięgający stawu skokowego, a na końcu może być zagięty w półkole lub haczyk; ostatnie 2-3 kręgi są często zrośnięte. Kończyny są silne, muskularne, proste i równoległe. Tylne kończyny są nieco szersze od przednich. Łapy są owalne i wysklepione. Opuszki i pazury mogą być dowolnego koloru. Skóra jest jędrna i elastyczna, o dowolnej pigmentacji.

Dostępne kolory to biały, biały z żółtym, biały z płowymi lub szarymi plamkami, ciepły szary i płowy. Psy szare i płowe mogą mieć białą strzałkę na grzbiecie, a także białe znaczenia na szyi, klatce piersiowej, łapach i końcu ogona.

Cechy sierści owczarka południoworosyjskiego

Sierść jest cechą charakterystyczną rasy i to ona robi pierwsze wrażenie. Sierść jest długa, gęsta, bardzo obfita, lekko falista lub łamana i nieco cieńsza niż włosy okrywowe na głowie. Jej wygląd jest w pełni ukształtowany w wieku 1,5 roku, dlatego po tym wieku obowiązują surowe wymagania dotyczące budowy.

Skręt sierści psa zależy od pory roku, wieku i diety. Sierść zimowa jest zazwyczaj grubsza, gęstsza i mniej falowana. U psów z nadwagą loki są bardziej zwarte. Szczenięta do pierwszego miesiąca życia mają prostą sierść, z lokami jedynie na karku i uszach. Sierść sześciomiesięcznego szczeniaka jest bardziej falowana niż u dorosłego psa ze względu na mniejszą ilość puchu.

Sierść na głowie, tułowiu, nogach i ogonie jest mniej więcej tej samej długości. Na głowie tworzy brodę, wąsy i grzywkę. Obowiązkowy jest dobrze rozwinięty pysk, a samce również mają grzywę. Włosy okrywowe są zazwyczaj rozchylone u góry, a na końcach nieco grubsze. Sierść jest miękka w dotyku, choć latem nieco grubsza. Nie dotyczy to puchu, który zawsze jest bardzo miękki i delikatny. Sierść na nogach jest bardzo gęsta, tworząc filcowe buty o średnicy 15 cm lub większej. Wokół łap długie włosy pokrywają palce i opuszki.

Charakter

Owczarek południoworosyjski jest energiczny, inteligentny, bardzo aktywny w zabawie oraz zawzięty i zdecydowany w ataku. Nie powinien wykazywać oznak tchórzostwa. Szczenięta wystawiane po raz pierwszy bywają nieśmiałe, ale powinny pozwalać obcym na dotyk. Owczarek południoworosyjski jest ceniony za swoją uczciwość, czujność i oddanie bliskim. Reaguje natychmiast na najmniejsze oznaki agresji. W walce jest aktywny, zaradny i bezlitosny. Czasami wydaje się obojętny na wydarzenia, niewzruszony, spokojny, a nawet bezbronny, ale jest to prawdą tylko przez pewien czas, dopóki spełnione są jego ustalone kryteria bezpieczeństwa. Jego stosunek do dzieci zależy od socjalizacji i wychowania. Zazwyczaj owczarki południoworosyjskie wychowywane w domu z dzieckiem traktują je z czułością i troską.

Yuro nie kłamie; jest cichy i poważny, woli powstrzymać napastnika groźną postawą i warczeniem, wyrażając w ten sposób swoje niezadowolenie. Jeśli pies zobaczy intruza wkraczającego na jego terytorium, może w dogodnym momencie bezszelestnie zaatakować od tyłu.

Owczarek południoworosyjski jest bardzo towarzyski, ale dyskretny. To poważny, dostojny pies, który nie toleruje nieuwagi ani zaniedbania.

Edukacja i szkolenia

Owczarek południoworosyjski jest bardzo podatny na szkolenie i wykazuje wszystkie swoje najlepsze cechy. Wielu przedstawicieli rasy zdaje egzaminy OKD, KS z elementami ZKS, IPO i… zwinnośćZazwyczaj nie ma potrzeby specjalnego szkolenia psa, aby zachowywał się agresywnie lub był agresywny. Trenerzy często nie lubią psów rasy Southern, ponieważ nie przestrzegają one standardów. Nie trzymają się kurczowo zasad, lecz atakują serią ciosów w odsłonięte miejsca. Oznacza to, że praca z nimi wymaga noszenia kombinezonu ochronnego. Jest on drogi, ale po kilku takich atakach szybko staje się bezużyteczny.

Nie każdy może posiadać Yuro, ale jeszcze mniej potrafi odpowiednio wychować psa i zostać jego przywódcą. Właściciel o słabym charakterze i niskiej inteligencji w najlepszym razie zostanie zignorowany przez psa.

Funkcje treści

Sierść zdrowego psa jest pozbawiona silnego zapachu i bardzo sucha, ponieważ gruczoły łojowe są słabo rozwinięte. Co więcej, pies praktycznie nie linieje; większość podszerstka pozostaje na ciele i filcuje się, tworząc filcowatą strukturę. Rasa ta nie nadaje się jednak do życia w mieszkaniach ani w pomieszczeniach. Owczarek południoworosyjski nadaje się do pilnowania domu i pilnowania wolnego wybiegu, nie na smyczy. Owczarek na łańcuchu może stać się niezrównoważony i niekontrolowalny; właściciele boją się takich psów i karmią je łopatą. Owczarek południoworosyjski wymaga bliskiego kontaktu z ludźmi i regularnej interakcji. Dobrze zsocjalizowany, jest lojalny wobec zwierząt domowych, w tym kotów, ale może dochodzić do konfliktów z innymi dużymi psami. U samców agresja ustępuje po czwartym roku życia, stają się spokojniejsze i łatwiejsze w prowadzeniu. Dobrze czują się na terenach wiejskich.

Owczarki południoworosyjskie oszczędzają energię i nie błąkają się bez celu. Wydają się niezdarne i niezgrabne, ale pod ich futrem kryje się lekki, suchy pies, który wymaga regularnej stymulacji fizycznej i psychicznej, a także lubi krótkie, aktywne zabawy i uwagę.

Pielęgnacja

Yuro uchodzi za najpiękniejszego z psów drapieżnych i najdzikszego z najpiękniejszych. Jednak utrzymanie jego urody wymaga pewnego wysiłku. Czesz sierść grzebieniem o gęstych zębach raz lub dwa razy w tygodniu. W okresie linienia puch należy dokładnie wyczesać. W przeciwnym razie pies będzie wymagał strzyżenia latem, ponieważ sierść całkowicie się skołtuni. Włosy w uszach i okolicach narządów płciowych są starannie przycinane ze względów higienicznych. Psy rasy Yuro nie ślinią się, ale sierść niektórych psów wokół pyska często przybiera żółtawy odcień pod wpływem jedzenia i śliny. Można to wybielić specjalnymi produktami.

Obecny standard nie zezwala na widoczne czesanie, strzyżenie, a zwłaszcza golenie owczarka południoworosyjskiego. Jeśli sierść stanie się zbyt długa, jest przerzedzana, ale nie trymowana. Grzywkę można również przerzedzić nożyczkami, jeśli jej grubość utrudnia widzenie. Niektórzy właściciele okresowo strzygą swoje owczarki południoworosyjskie, wybierając spośród szerokiej gamy stylów. Po dokładnym strzyżeniu sierść psa odrasta w ciągu roku, a po dwóch latach jest w pełni pokryta włosem.

Uszy psa należy regularnie czyścić, usuwając wszelkie rosnące w nich włosy, ponieważ mogą one zaburzać naturalny proces samooczyszczania. Należy również zwracać uwagę na oczy, ukryte pod gęstą grzywką. Zaleca się, ale nie jest to konieczne, aby nauczyć psa, jak je czyścić. mycie zębówZabieg jest konieczny nie tylko w celu zapobiegania chorobom zębów. W wieku dorosłym różne procedury mogą być konieczne ze względów zdrowotnych, a opieka nad dorosłym psem, który nigdy sobie na nic nie pozwalał, będzie niemożliwa, co oznacza, że niezbędne zabiegi terapeutyczne nie zostaną wykonane.

Odżywianie

Owczarki południoworosyjskie jedzą bardzo mało jak na swój rozmiar; nie są wybredne w jedzeniu i dobrze trawią podawane im pokarmy. Większość właścicieli woli karmić swoje psy naturalnymi pokarmami. Ich menu jest przygotowywane zgodnie ze standardowymi zasadami i zaleceniami.

Zdrowie i oczekiwana długość życia

Owczarek południoworosyjski to silny i zdrowy pies. Pomimo niewielkiej populacji i długotrwałej, zwartej hodowli, rasa ta jest wolna od poważnych chorób genetycznych. Większość chorób u owczarków południoworosyjskich jest spowodowana niewłaściwą pielęgnacją, utrzymaniem lub żywieniem. Długość życia psa wynosi zazwyczaj 12-13 lat. Przez całe życie psy powinny być szczepione zgodnie z zalecanym harmonogramem oraz poddawane leczeniu przeciwko pasożytom zewnętrznym i wewnętrznym.

Wybór i wycena szczeniaka owczarka południoworosyjskiego

W przeciwieństwie do innych psów pasterskich, Kaukaski Podobnie jak rasy środkowoazjatyckie i południoworosyjskie, rasa południoworosyjska zawsze była rzadka. Mimo to od ponad 70 lat jest hodowana wyłącznie na fermach przemysłowych. Rasa ta jest od dawna uznawana w krajach WNP, a ostatnio również przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Kynologiczne. Jednak kwestia uznawania rasy stała się ostatnio nieco bardziej złożona. Upadek systemu DOSAAF i komercjalizacja kynologii doprowadziły do sprzedaży na rynku zwierząt szczeniąt, które do złudzenia przypominają rasy południoworosyjskie, ale posiadają odpowiednie dokumenty.

Prawdziwe rodowody współczesnych psów można wywieść od tych samych kilku przodków, którzy stanowili rdzeń genetyczny w trudnych czasach odrodzenia rasy.

Istnieje kilka hodowli owczarków południoworosyjskich na Ukrainie, w Rosji, na Łotwie, Węgrzech, w Czechach, Francji, Holandii i kilku innych krajach europejskich. Według niektórych raportów YRO, na całym świecie pozostało nieco ponad 500 osobników. Wielu właścicieli zna się po imieniu. Nie ma tu prawdziwej konkurencji. Owczarki południoworosyjskie zazwyczaj pojawiają się na wystawach samotnie. Ze względu na wysokie ryzyko spotkania bliskiego krewnego, krycia często wymagają długich podróży i czasochłonnych poszukiwań partnera.

Wybór szczeniaka rozpoczyna się od znalezienia odpowiedniej hodowli i hodowców. Kluczowe jest, aby ocenić nie tylko wygląd, charakter i zgodność szczeniąt ze standardem, ale także zachowanie i postawę rodziców, a także obserwować je w pracy i w domu. Jeśli szczenięta są czyste, dobrze odżywione, aktywne i ciekawskie, możesz wybrać dowolnego szczeniaka. Renomowani hodowcy rozpoczynają socjalizację szczeniąt od najmłodszych lat, co jest niewątpliwą zaletą. Jeśli psy żyją w złych warunkach, ich wielkość znacznie się różni lub wykazują widoczne objawy choroby, najlepiej poszukać kolejnego miotu. Szczenięta mają intensywniejszą sierść, która z wiekiem będzie jaśniejsza.

Średnia cena szczeniaka owczarka południoworosyjskiego w hodowli wynosi 30 000 rubli. Cena szczeniaka poniżej 15 000 rubli powinna budzić obawy. Niskie ceny są zazwyczaj zarezerwowane dla szczeniąt o wątpliwym pochodzeniu, psów bez dokumentów lub ewidentnych mieszańców.