Ćwiczenia dla psów małych ras
Regularne ćwiczenia są kluczem do prawidłowego rozwoju psa. Pomagają wzmocnić mięśnie i kości, a także trenować układ oddechowy i sercowo-naczyniowy. Kluczem jest prawidłowe dobranie intensywności ćwiczeń, szczególnie w przypadku psów małych ras. Ważnymi czynnikami są również stan zdrowia i wiek zwierzęcia. Aby to ułatwić, oferujemy wybór ćwiczeń dla psów małych ras w różnym wieku.
Treść
Ćwiczenia dla szczeniąt
Wybierając plan ćwiczeń dla swojego pupila, kieruj się nie rozmiarem, ale rasą i typem sylwetki. Jeśli Twój pupil ma dobrze rozwinięte mięśnie, potrzebuje regularnych ćwiczeń. Dotyczy to również ras takich jak: miniaturowy foksterier, Norwich Terrier, pinczer miniaturowy, Bichon, Bolończyk…Charakteryzują się dużą aktywnością i doskonałymi zdolnościami łowieckimi.
Najlepsze ćwiczenia dla tych małych ras psów to:
- Wybierz się na 10-15-minutowy spacer do parku lub ogrodu, na tereny o twardym podłożu. Spacer po twardym podłożu nauczy Twojego szczeniaka „podwijania palców”.
- Stosuj naprzemiennie szybkie i wolne tempo chodu. Intensywność szybkiego tempa powinna być tak dobrana, aby szczeniak nie wpadł w galop, angażując całą swoją energię. Galop podczas szkolenia małych psów powinien być stosowany wyłącznie jako sposób na rozładowanie emocji.
- Skoki w dal i przeskakiwanie przez niskie przeszkody. Te ćwiczenia doskonale poprawiają koordynację i wzmacniają mięśnie tylnych nóg i pleców.
Jeśli mówimy o pełnych wdzięku przedstawicielach ras ozdobnych, takich jak grzywacz chiński, jamnik króliczy, papillon, Szpic miniaturowy...Te małe psy wymagają minimalnego zestawu ruchów, aby utrzymać ich mięśnie w dobrej kondycji i jednocześnie czuć się komfortowo.
Najważniejsze dla nich są interakcja z właścicielem i innymi psami, mnóstwo informacji, które mogą „zbierać” nosem, i oczywiście spokojny odpoczynek. A ponieważ psy nie odbierają informacji tak jak ludzie, aby zaspokoić swój głód informacji w postaci nowych dźwięków, zapachów i migających obiektów, ważne jest, aby regularnie zabierać je na spacery, nawet na krótkie spacery.
Należy jednak pamiętać, że niezależnie od rasy, dorastające psy zawsze mają wrażliwe więzadła. Każde przeciążenie może negatywnie wpłynąć na stawy. Dlatego do zakończenia okresu wzrostu należy unikać dużych obciążeń.
Najlepszym sposobem na ustalenie optymalnej opcji jest oparcie się na samopoczuciu szczeniaka. Nie powinien on wracać ze spaceru zmęczony. Najlepiej, aby po krótkiej przerwie zjadł apetyczny posiłek i wykazywał chęć dalszej zabawy z właścicielem.
Nie powinno być kolejnej skrajności, w której szczeniak nadal skacze, domagając się dalszej zabawy nawet po wejściu do domu. To wskazuje, że szczeniak nie miał wystarczająco dużo czasu na zabawę. Regularna, niska aktywność powoduje, że szczeniak zaczyna się „rozchodzić”. Dzieje się tak, ponieważ mięśnie szczeniąt są nadal słabe i podatne na otyłość.
Ćwiczenia dla dorosłego psa
Za młode psy uznaje się zazwyczaj osoby w wieku od 2 do 8 lat. Spacery na smyczy i lekcje pływania mogą zapewnić wystarczającą dawkę ruchu. Ćwiczenia dla psów małych ras w tym wieku powinny koncentrować się na utrzymaniu napięcia mięśniowego.
Takie podejście pomoże chronić ścięgna i więzadła przed mikrourazami, które są tak częste u małych zwierząt.
Niektórzy błędnie sądzą, że najbezpieczniejszym rozwiązaniem dla małych psów jest spacer bez smyczy, gdy zwierzę samo ustala tempo poruszania się.
W rzeczywistości, według badań czołowej amerykańskiej trenerki psów Rachel Paige Elliott, najlepszym sposobem na rozwój mięśni głębokich brzucha u psa są regularne spacery na smyczy, ale w różnym tempie. Dzieje się tak, ponieważ psy latające swobodnie minimalnie obciążają swoje ciało, ponieważ z natury są bardzo racjonalne zarówno w swoich działaniach, jak i ruchach.
Dla dorosłych psów należy przeznaczyć co najmniej 15 minut na poranne i wieczorne spacery. Podczas spaceru na smyczy tempo powinno być takie, aby pies poruszał się szybkim kłusem bez zatrzymywania. Oprócz rozwijania mięśni głębokich brzucha, ćwiczenie to zapewnia ćwiczenia aerobowe, mające na celu utrzymanie sprawności układu sercowo-naczyniowego.
Aktywności w podróży
Przed rozpoczęciem ćwiczeń fizycznych warto zapewnić zwierzęciu możliwość samodzielnego spaceru, aby mogło się załatwić i komfortowo pobiegać. Ciekawostka: aby pies całkowicie opróżnił pęcherz, musi podnieść łapę 10–12 razy w trakcie spaceru.
Trening małych psów nie powinien być komplikowany forsownymi ćwiczeniami. Długie biegi na długich dystansach należy zastąpić serią krótkotrwałych ćwiczeń.
- Aportowanie to fajna gra oparta na komendach „znajdź/daj/przynieś”. Ma ona na celu nauczenie psa chwytania i oddawania właścicielowi przyniesionego przedmiotu. Aby zaangażować psa, najpierw zwróć jego uwagę na zabawkę, a następnie rzuć ją na niewielką odległość. Kiedy pies złapie przedmiot, zachęć go do puszczenia zabawki. Aby to zrobić, przytrzymaj otwartą dłoń przy jego pysku i powiedz pewnie „daj”.
- Chodzenie po pochyłości. To ćwiczenie dobrze angażuje mięśnie bioder i ramion, ale może również obciążać stawy i więzadła. Aby zminimalizować to ryzyko, wykorzystuj pochyłość tylko do wspinaczki. Schodzenie najlepiej wykonywać po możliwie najłagodniejszym zboczu. Jeśli Twoje zwierzę chce przyspieszyć, pozwól mu na to.
- Zabawy w płytkiej wodzie. Bieganie w płytkiej wodzie doskonale rozwija mięśnie pleców i przedramion, jednocześnie zmniejszając ryzyko kontuzji stawów. Pływanie i zabawa w płytkiej wodzie uczy również psa oddychania z zamkniętym pyskiem. Jeśli pies początkowo boi się wejść do wody, nie odpychaj go. Zamiast tego rzuć ulubioną zabawkę tuż przy brzegu i sam wejdź do wody po kostki. Twój pies może początkowo być nieufny, ale wkrótce chętnie za nim podąży.
Każdy wysiłek fizyczny powinien być przyjemny, a nie wyczerpujący. Wybierając ćwiczenia, pamiętaj, aby nie obciążać nadmiernie serca podczas treningu.
Gry Puller
Podczas szkolenia małych psów, puller jest wygodny. Ten przyrząd treningowy w kształcie pierścienia łatwo toczy się po ziemi i unosi się na wodzie. Pies może z łatwością trzymać puller w pysku, nie uszkadzając zębów ani dziąseł, lub nosić go na szyi. Dla małych ras wybierz puller w rozmiarze „S” o średnicy 19 cm. Dostępne są w zestawach po dwa identyczne pierścienie w jaskrawych kolorach.
Ćwiczenia z wykorzystaniem ściągacza:
- Rzucaj lub tocz obręcz po ziemi. Twój pies chętnie będzie ją gonił i przynosił z powrotem.
- Jeżeli pies mocno chwycił pierścień, spróbuj podnieść pocisk z ziemi razem z „przyczepą”.
- Zabawa w przeciąganie liny między psem a jego właścicielem. W przypływie emocji pies może warczeć, ale nie jest to wyraz gniewu.
Używając tego trenażera, pamiętaj, że nie jest on przeznaczony do samodzielnej zabawy. Po pogoni za pupilem na zewnątrz, zabierz go do domu i schowaj poza zasięgiem wzroku.
Ładunki dla „staruszków”
Psy starsze to te, które mają 10 lat i więcej. Wymagają specjalnego schematu żywienia. Wynika to z faktu, że w drugiej połowie życia zwierzęta stają się mniej aktywne, częściej mają problemy z koordynacją ruchową, a ich zmysł orientacji, wzroku i słuchu ulegają pogorszeniu.
Ilość wybranego ruchu powinna zapewniać zwierzęciu wystarczającą ilość ruchu. Obejmuje to dwa do trzech spacerów dziennie, każdy trwający co najmniej 15 minut, w zależności od stanu zdrowia i nastroju psa. Spacery te najlepiej odbywać wieczorem i rano. Upał może być wyczerpujący dla starszych psów.
Hydroterapia, w tym pływanie i zabawa w płytkiej wodzie, jest bardzo pomocna. Jedynym wymogiem jest utrzymanie temperatury wody w komfortowym dla zwierzęcia stanie.
Jeśli Twój pies zaczyna kaszleć lub ma trudności z oddychaniem podczas spaceru lub ćwiczeń, to znak, że go przeciążasz. Jeśli pojawią się objawy takie jak dezorientacja lub niewyraźne widzenie, zawsze nadzoruj psa podczas spacerów. Najlepiej wyprowadzaj psa na smyczy z długą uprzężą, z dala od dróg i w towarzystwie widzącego towarzysza.
Oprócz odpowiednio dobranych ćwiczeń, starsze psy powinny otrzymywać niskokaloryczną dietę. Zbilansowana dieta zapobiegnie rozwojowi otyłości, tak powszechnej w tym wieku.
Przeczytaj także:
Dodaj komentarz