Napady padaczkowe u psów: przyczyny i leczenie

Wielu z nas było świadkami przerażającego zjawiska napadów padaczkowych u psów i prawie każdy dorosły wie, czym one są. Jednak w przeciwieństwie do psów, psy potrafią pomóc sobie lub innym. Jednak gdy u zwierzęcia nagle zaczynają się mimowolne skurcze mięśni, wiele z nich czuje się zagubionych i nie wie, jak zareagować. Czy można pomóc psu samemu? Jakie są możliwe przyczyny napadów padaczkowych? Jak udzielić pierwszej pomocy? Jakie leczenie jest zalecane? Spróbujmy to ustalić.

Powody

Większość właścicieli wpada w panikę, widząc drgawki swojego pupila, co nie jest zaskakujące: zwierzę upada, drga, ślini się, a nawet może mieć pianę na pysku. To widok jak z horroru, nie dla osób o słabych nerwach. I wszyscy od razu zadają sobie pytanie: co się stało, co to spowodowało? Warto zauważyć, że drgawki nie są konkretnym schorzeniem, a raczej objawem konkretnej choroby. Przyjrzyjmy się pięciu z nich.

1. Zakażenie. Mimowolne skurcze mięśni mogą być spowodowane infekcją bakteryjną lub wirusową. Najgroźniejszą postacią choroby jest wścieklizna, która powoduje drgawki i pianę na pysku. Do zakażenia dochodzi poprzez kontakt z zakażonym psem.
2. Zatrucie. Może do niego dojść w wyniku przedostania się substancji chemicznej (takiej jak arsen stosowany do trucizny na gryzonie) do organizmu psa, co ostatecznie prowadzi do zatrucieW organizmie rozpoczyna się proces zapalny, który biegunka i wymiotów, po czym pojawiają się skurcze mięśni, które mogą skutkować paraliżem.
3. HipoglikemiaChoroba ta występuje, gdy w organizmie zwierzęcia występuje poważny niedobór glukozy we krwi. Powoduje to zaburzenia metabolizmu, wpływając przede wszystkim na nerki i wątrobę, prowadząc do drgawek. Choroba ta najczęściej dotyka młode zwierzęta i małe rasy, a także może mieć podłoże dziedziczne.
4. Rzucawka, w którym poziom wapnia u psa gwałtownie spada. Szczególnie podatne na to schorzenie są suki w ciąży, nowonarodzone mioty i rasy karłowate. Niedobór wapnia jest przyczyną drgawek u zwierząt domowych.
5. PadaczkaJest to najczęstsza przyczyna napadów padaczkowych u zwierząt. Choroba ta atakuje mózg. Może być spowodowana urazem głowy, stanem zapalnym, guzem lub być dziedziczna. Psy dużych ras są najbardziej podatne na padaczkę.

Rodzaje napadów padaczkowych

Mimowolne skurcze mięśni dzielą się na cztery rodzaje i każdy właściciel powinien znać objawy związane z każdym z nich. Ważne jest, aby dokładnie opisać lekarzowi weterynarii charakter, czas trwania i częstotliwość skurczów. Informacje te pomogą w postawieniu diagnozy i zaleceniu leczenia. Istnieją specyficzne różnice między rodzajami skurczów mięśni, dlatego przyjrzyjmy się każdemu z nich.

1. Ruchy konwulsyjne charakteryzują się słabymi drgawkami, które występują okresowo. Po krótkich, gwałtownych skurczach zwierzę może nawet wstać i zareagować na polecenia właściciela, po czym napady konwulsyjne się powtarzają.
2. Toniczne. Ten typ nie jest szczególnie niebezpieczny; skurcze trwają krótko. Mięśnie drżą okresowo, a pies pozostaje przytomny przez cały czas, ale odczuwa tępy ból, staje się nerwowy i skomli. Skurcze mogą wystąpić w dowolnej części ciała zwierzęcia; nie powodują silnego bólu, ale mogą być przerażające.
3. Klonowy. W tym typie napadu drgawkowego stan zwierzęcia zmienia się naprzemiennie, a mięśnie kurczą się i rozkurczają w odstępach od pół minuty do minuty. Na przykład, jeśli łapa psa kurczy się i wystąpi napad, zwierzę pozostaje przytomne, a w okresach rozkurczu mięśni uspokaja się. Następnie skurcze zaczynają się od nowa.
4. Napady padaczkowe. Ten stan jest najbardziej przerażający i niebezpieczny; pies wygląda przerażająco, jakby w agonii. Mięśnie kurczą się niemal bez przerwy, aż do utraty przytomności z bólu. Napady padaczkowe mogą być nieuleczalne dla dotkniętego nimi psa.

Pierwsza pomoc

Jeśli Twój pupil nagle zacznie odczuwać mimowolne skurcze mięśni, najważniejsze jest zachowanie spokoju i podjęcie wszelkich możliwych działań w celu złagodzenia objawów. Niestety, w takiej sytuacji nie da się pomóc zwierzęciu, ponieważ drgawki konwulsyjne są bardzo poważnym objawem. Co zatem należy zrobić, jeśli pies ma drgawki? Pierwszym krokiem jest natychmiastowe wezwanie lekarza weterynarii lub, jeśli to możliwe, zabranie zwierzaka do kliniki weterynaryjnej. Nie panikuj, zwłaszcza że istnieje możliwość udzielenia pomocy, nawet drobnej.

Zapewnij zwierzęciu spokój i ciszę, zaciemnij okna, a następnie ostrożnie (w chwilach relaksu) przenieś psa na legowisko lub twardy materac (nie łóżko). Nie manipuluj zwierzęciem w żaden sposób i nie próbuj go unieruchamiać ani w żaden inny sposób reanimować – jest to surowo zabronione. Tylko wykwalifikowany specjalista może udzielić niezbędnej pomocy medycznej. Jedyne, co możesz zrobić samodzielnie (jeśli wahasz się przed przeniesieniem zwierzęcia), to delikatnie podeprzeć psa, aby nie uderzył głową o obce przedmioty.

Uważnie monitoruj stan swojego pupila, przerwy między napadami i jego ogólne zachowanie. Zgłaszaj wszystkie swoje obserwacje lekarzowi weterynarii w celu postawienia właściwej diagnozy i wdrożenia najskuteczniejszego leczenia. Innym środkiem pierwszej pomocy, zalecanym przez lekarzy weterynarii w przypadku napadów padaczkowych, jest delikatne podanie kilku kropli Corvalolu lub Valocordinu na język zwierzęcia. Leki te delikatnie uspokoją zwierzę i zmniejszą pobudliwość układu nerwowego.

Badanie

Tylko lekarz weterynarii może ustalić dokładną przyczynę napadów padaczkowych u psa po przeprowadzeniu niezbędnych badań. Należą do nich USG jamy brzusznej, morfologia krwi i biochemia, tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny, EKG serca oraz prześwietlenie klatki piersiowej. Bez tych badań diagnoza jest niemożliwa, chyba że można jedynie spekulować na temat przyczyny napadów. U psów poniżej pierwszego roku życia skurcze mięśni są spowodowane stanem zapalnym i wadami wrodzonymi. U zwierząt powyżej pierwszego roku życia takie niepokojące objawy wskazują na padaczkę. U psa powyżej pięciu lat napady padaczkowe mogą wskazywać na raka.

Zapobieganie

Nie ma konkretnych, trudnych do przestrzegania wskazówek dotyczących zapobiegania napadom padaczkowym u psów. Zwróć uwagę na dietę swojego pupila, zadbaj o jej różnorodność i wybieraj karmę wzbogaconą w witaminy, minerały i pierwiastki śladowe. Podczas spacerów upewnij się, że Twój pupil nie ma kontaktu z bezdomnymi zwierzętami, a zwłaszcza ze zwierzętami agresywnymi, które mogłyby narazić go na niebezpieczne choroby. I oczywiście, co najmniej dwa razy w roku poddaj swojego pupila rutynowym badaniom weterynaryjnym, aby wykluczyć wszelkie schorzenia, które mogą powodować napady padaczkowe.

Leczenie

Przed zdiagnozowaniem przyczyny, specjalista rozpocznie leczenie napadu padaczkowego u psa, podając mu domięśniowo siarczan magnezu. Ten lek przeciwhistaminowy powstrzyma skurcze i zlikwiduje mimowolne skurcze mięśni. Lekarz zbada objawy, skieruje zwierzę na badanie i dopiero na podstawie wyników postawi trafną diagnozę i zaleci odpowiednie leczenie. Należy ściśle przestrzegać wszystkich zaleceń lekarza, aż do pełnego wyzdrowienia zwierzęcia.

Największym błędem, jaki popełnia wielu właścicieli psów, jest dobrowolne przerwanie leczenia, wierząc, że ich pupil już wyzdrowiał i nie ma potrzeby dalszego podawania mu leków. To niedopuszczalne; zwierzę musi przejść pełną kurację, która może być przeprowadzona wyłącznie za zgodą lekarza weterynarii. To, czy ich czworonożny przyjaciel w pełni wyzdrowieje, zależy wyłącznie od właściciela. W końcu zwierzęta często są leczone w domu, a jeśli zalecenia lekarza zostaną zignorowane, zdrowie, a nawet życie zwierzęcia będzie zagrożone.

Które rasy są zagrożone?

Są to głównie psy rasowe, takie jak: kollia, ochrypły, pudle, labradory i jamniki. Płeć zwierzęcia również odgrywa rolę, ponieważ samce są bardziej podatne na padaczkę niż samice. Samice mogą jednak przenosić tę chorobę w czasie ciąży.

Jednak małe rasy psów również nie są odporne na tę chorobę; u nich również mogą wystąpić drgawki, ale w konsekwencji innej przypadłości: hipoglikemii. Schorzenie to występuje najczęściej u chihuahua, miniaturowych szpiców i yorkshire terrierów. Może rozpocząć się w młodym wieku, a niski poziom glukozy we krwi może być spowodowany kilkoma czynnikami: przedwczesnym porodem, niedożywieniem, nagłą zmianą znanego otoczenia, a nawet sytuacjami stresowymi (należy pamiętać, że miniaturowe psy są bardzo płochliwe).

Możesz również zadać pytanie lekarzowi weterynarii zatrudnionemu przez naszą stronę internetową, a my udzielimy na nie odpowiedzi tak szybko, jak to możliwe, w polu komentarzy poniżej.

Przeczytaj także:

• Synulox dla psów
• Nobivac dla psów
• Milbemax dla psów