Czy grzybica może przenieść się od kota na człowieka?

Nazwa „liszaj” odnosi się do szeregu schorzeń skóry charakteryzujących się tworzeniem skupisk małych, guzkowatych zmian na skórze. Prawie wszystkie rodzaje liszajów są zakaźne, a ponieważ są to choroby antropozoonozowe, mogą być przenoszone z kotów na ludzi. Dlatego każdy właściciel kota powinien znać przyczyny, objawy, leczenie i profilaktykę liszajów.

Treść

1 Czynniki ryzyka i drogi zakażenia
2 Rodzaje i objawy grzybicy u kotów
3 Diagnostyka
4 Leczenie
5 Zapobieganie

Czynniki ryzyka i drogi zakażenia

Kot może zarazić się różnymi typami zapalenia skóry wywoływanymi przez grzyby chorobotwórcze poprzez kontakt z chorym zwierzęciem lub osobą, a także poprzez wspólne przedmioty.

Czynniki ryzyka rozwoju koty mają grzybicę:

Wolny wybieg, co może wiązać się z kontaktem ze zwierzętami zakaźnymi;
Osłabiona odporność (w tym spowodowana chorobami wirusowymi, stresem lub przyjmowaniem leków osłabiających układ odpornościowy);
Wiek do 1 roku, kiedy układ odpornościowy kota nie jest jeszcze w pełni ukształtowany;
Niezrównoważona dieta (niedobór białek, kwasów tłuszczowych i witamin);
Choroby pasożytnicze, w szczególności robaczyce.

Jednym z czynników ryzyka są predyspozycje genetyczne. Koty, których rasy powstały w wyniku selektywnej hodowli (na przykład persy i sfinksy), są bardziej narażone na rozwój grzybicy.

Rodzaje i objawy grzybicy u kotów

U kotów występuje kilka rodzajów grzybicy. Mają one różną etiologię, ale podobne objawy.

Liszaj obrączkowy

Inne nazwy tej choroby to dermatofitoza, grzybica skóry, trichofitoza, parch. Jest to najczęstsza postać grzybicy, wywoływana przez grzyby pleśniowe z rodzaju Trichophyton i Microsporum. Zarodniki tych grzybów mogą zachować żywotność nawet do osiemnastu miesięcy.

Objawy grzybicy skóry u kotów:

Pojawienie się łuszczących się plam na skórze. Są bolesne i intensywnie swędzą, a kot ciągle je drapie;
Zapalone obszary stopniowo rozszerzają się, najczęściej obejmując głowę i pysk zwierzęcia.
Włosy w dotkniętych chorobą miejscach stają się cieńsze i wypadają, a na skórze tworzą się okrągłe, łyse plamy.

Łupież pstry

Grzybicę wywołuje grzyb drożdżopodobny z rodzaju Malassezia (Pityrosporum ovale). Jest on przenoszony przez większość ludzi i praktycznie wszystkie zwierzęta. W szczególnie sprzyjających warunkach: wysokiej temperaturze i wilgotności oraz/lub nadczynności gruczołów łojowych, grzyb Malassezia może przekształcić się w formę patogenną. Objawem tego rodzaju grzybicy jest pojawienie się na skórze kota małych, bezbarwnych, owalnych plamek. Powierzchnia plamki może być gładka lub pokryta drobnymi łuskami. Świąd często nie występuje.

Różowy (lichen Gibert)

Choroba rozwija się, gdy aktywowany jest wirus opryszczki zawierający DNA, który zaczyna się replikować w przypadku osłabienia układu odpornościowego. Łupież pstry objawia się małymi wysypkami lub dużymi, różowawymi plamami o gładkich krawędziach i łuszczącym się środku. Typowe miejsca występowania to brzuch, pachwiny i uda. Świąd może być łagodny lub nieobecny.

Wyprysk (liszaj płaczący)

Ten rodzaj porostu jest niezakaźny i powstaje w wyniku zaburzeń hormonalnych, obecności pasożytów wewnętrznych lub reakcji autoimmunologicznej. Objawami egzemy są bolesne, czerwone plamy pokryte pęcherzami (pęcherzykami), które pojawiają się na skórze. Po pęknięciu pęcherzy tworzą się krosty i strupy. Egzemie może towarzyszyć gorączka.

Liszaj płaski

Ten rodzaj liszaja nie jest zaraźliwy i rozwija się w wyniku dysfunkcji układu odpornościowego, która może być spowodowana ostrymi lub przewlekłymi chorobami lub stosowaniem leków immunosupresyjnych. Zmiany liszaja płaskiego pojawiają się jako małe, czerwone, błyszczące guzki z lekkim wgłębieniem w środku. Wysypka powoduje intensywny świąd i może dotyczyć nie tylko skóry, ale także błony śluzowej jamy ustnej.

Diagnostyka

Po zbadaniu wzrokowym chorego kota i zebraniu wywiadu, lekarz weterynarii zleci badania, które pomogą ustalić przyczynę choroby i zidentyfikować patogen. Badania te obejmują:

Badanie zmienionych chorobowo obszarów skóry przy użyciu lampy Wooda. Zarodniki grzybów emitują zieloną poświatę pod wpływem promieniowania UV. Diagnostyka luminescencyjna nie jest w 100% wiarygodna, ponieważ niektóre gatunki grzybów nie są wrażliwe na promieniowanie UV.
Mikroskopia. Badanie mikroskopowe próbki skóry zabarwionej specjalnym roztworem pozwala na wykrycie nitek grzybni lub zarodników grzybów. Metoda ta jest uważana za dość dokładną i szybką.
Kultura bakteryjna (hodowla w pożywce). Materiałem do badania, podobnie jak w przypadku mikroskopii, jest zeskrobina naskórka. Ta metoda identyfikacji patogenu jest uważana za najdokładniejszą, ale uzyskanie wyników zajmuje około trzech tygodni.

Leczenie

Schemat leczenia i czas jego trwania zależą od rodzaju grzybicy. W każdym przypadku, w celu złagodzenia zewnętrznych objawów choroby, przepisze się leczenie objawowe i leki wzmacniające odporność.

Środki objawowe do stosowania zewnętrznego to leki o działaniu grzybobójczym (przeciwgrzybiczym), antyseptycznym, keratolitycznym (zmiękczającym): maści YAM BK, Sanoderm, Mikonazol, Klotrimazol, Spraye przeciwgrzybicze, Epacid-alfa.

Jeśli grzybica jest uporczywa, kotu mogą zostać przepisane leki doustne, takie jak gryzeofulwina, itrakonazol lub terbinafina. Czas trwania leczenia i dawkowanie ustalane są indywidualnie, biorąc pod uwagę wagę i wiek kota.

Kąpiel kota zwykłymi szamponami, jeśli wykazuje objawy grzybicy, jest surowo zabroniona, ponieważ woda może łatwo rozprzestrzeniać zarodniki grzybów w organizmie zwierzęcia. Ze względów higienicznych weterynarz może przepisać zwierzęciu specjalne szampony lecznicze, takie jak Veterinary Formula, Nizoral, Zooshampoo lub Sebazol.