Choroba przyzębia u psów: objawy i leczenie
Przyzębie to zespół tkanek, które mocują ząb w szczęce. Obejmuje on dziąsła, więzadła przyzębia oraz kość pokrywającą szyjkę i korzeń zęba. Przyzębie to choroba powodująca zmiany zwyrodnieniowe w tych tkankach. U psów przyzębie najczęściej diagnozuje się w podeszłym wieku; chihuahua, buldogi i mopsy są genetycznie predysponowane do tej choroby.
Powody rozwoju
Paradontoza u psów rozwija się w wyniku stanu zapalnego i zaburzenia ukrwienia dziąseł. Tkanki dziąseł nie odnawiają się prawidłowo i częściowo zanikają, co prowadzi do „zapadnięcia się” przestrzeni międzyzębowych i zmian zwyrodnieniowych tkanki kostnej. Połączenie między zębami a tkanką dziąseł zostaje utracone. zęby zaczynają się luzować i może wypaść.
Najczęstszą przyczyną zapalenia przyzębia jest:
- brak odpowiedniej opieki stomatologicznej;
- uraz zębów lub dziąseł;
- Obecność kamienia nazębnego. Proces ten rozpoczyna się, gdy na zębach tworzy się miękka płytka nazębna, kolonizująca patogenne mikroorganizmy. Gdy płytka mineralizuje się (twardnieje), bakterie wnikają pod dziąsła, powodując zniszczenie zębodołów (zagłębień w kości szczęki).
- karmienie psa wyłącznie miękkim pokarmem;
- niedobór witamin i mikroelementów w diecie;
- długotrwałe zapalenie dziąseł (gingivitis);
- choroby układu pokarmowego i innych narządów wewnętrznych przebiegające z zaburzeniami metabolicznymi.
Objawy
- Objawami choroby przyzębia u psów mogą być:
- Zgniły zapach z ust;
- Zapalenie lub zbyt blade dziąsła;
- Ślinienie się, ślina czasami różowa z powodu domieszki krwi;
- Żucie sprawia psu ból, dlatego unika on twardego pokarmu;
- Pies drapie się łapą po pysku, jakby coś go tam dręczyło.
- W zaawansowanych przypadkach, wskutek obniżenia się poziomu dziąseł, szyjki zębów są odsłonięte, a na dziąsłach może gromadzić się płytka nazębna. strumienie Lub przetoki, zęby zaczynają się chwiać.
U psów małych ras choroba przyzębia ma poważniejszy przebieg: stosunek objętości zęba do objętości szczęki jest u nich większy niż u psów dużych ras, więc zniszczenie nawet niewielkiej ilości tkanki kostnej może mieć poważne konsekwencje.
Diagnostyka
Rozpoznanie choroby przyzębia stawia się na podstawie objawów klinicznych stwierdzonych podczas badania weterynaryjnego. Lekarz weterynarii bada pysk psa pod kątem obrzęku lub asymetrii, bada palpacyjnie szczękę górną i dolną, ślinianki przyuszne oraz pobliskie węzły chłonne. Następnie bada zęby i dziąsła szczęki górnej i dolnej, zarówno zewnętrznie, jak i wewnętrznie, pod kątem objawów ropienia, przetok, cofania się dziąseł i rozchwiania zębów. W celu oceny stanu zębodołów i kości szczęki może zostać zlecone zdjęcie rentgenowskie.
Ważne! Tak dokładne badanie, nawet przy pozornie dość typowych objawach, jest niezbędne do postawienia diagnozy różnicowej. Objawy podobne do choroby przyzębia są charakterystyczne również dla innej choroby zębów: zapalenia przyzębia. Jest to stan zapalny dziąseł, który wymaga zasadniczo innego leczenia (w terminologii medycznej nazwy chorób zwyrodnieniowych kończą się na -osis, a chorób zapalnych na -itis).
Leczenie
Leczenie choroby przyzębia u psów zależy od jej stadium. Jeśli patologia zostanie wykryta we wczesnym stadium i u psa zdiagnozowano łagodną postać choroby przyzębia, w której tkanka kostna nie jest jeszcze uszkodzona, leczenie nie jest trudne. Często wystarczy… usunąć kamień nazębny (czyszczenie ultradźwiękowe jest uważane za najbardziej atraumatyczną metodę) oraz leczenie dziąseł lekami antybakteryjnymi i przeciwzapalnymi. W tym celu stosuje się roztwór diglukonianu chlorheksydyny, nitrofuralu (furacyliny) lub miramistyny (roztwór chlorku benzylodimetyloamoniowego).
W zaawansowanym stadium choroby konieczne będzie dłuższe leczenie. Psu przepisuje się leki przeciwbakteryjne podawane w formie zastrzyków do dziąseł i kanałów korzeniowych: Enroxil lub Baytril (substancją czynną jest enroksacyna), Zoetic Sinulox (substancją czynną jest amoksycylina) lub Kela Amoxicel (substancją czynną jest benzylopenicylina).
W razie potrzeby usuwa się płytkę nazębną z zębów i ropę z zatok dziąsłowych. Częściowo dotknięte próchnicą zęby są wypełniane, a te, których nie da się już uratować, są usuwane. Martwe fragmenty dziąseł są wycinane. Zabiegi te są zazwyczaj wykonywane w znieczuleniu ogólnym, a następnie pies jest prześwietlany, aby upewnić się, że zabieg został przeprowadzony prawidłowo.
Program leczenia chorób przyzębia u psów obejmuje obowiązkowo podawanie immunomodulatorów (Anfluron, Gamavitforte, Gamapren, Roncoleukin) oraz suplementów witaminowo-mineralnych (Precision Nutrition Senior, Beaphar Top 10, Canina Caniletten itp.). Leki te dobierane są indywidualnie przez lekarza weterynarii.
Przydatne informacje. Stosowanie domowych środków antybakteryjnych i przeciwzapalnych może zwiększyć skuteczność terapii farmakologicznej. Lekarze weterynarii zalecają napary z szałwii i nagietka lub roztwory propolisu. Należy je aplikować do pyska zwierzęcia kilka razy dziennie. Roztwory można aplikować wacikiem lub spryskiwać dziąsła. Niewielka ilość roztworu przedostająca się do przewodu pokarmowego nie spowoduje żadnych szkód.
Środki zapobiegawcze
Możesz zapobiec rozwojowi choroby przyzębia u swojego psa, stosując się do poniższych zasad:
- Regularnie, co najmniej raz w tygodniu, szczotkuj zęby psa specjalną pastą do zębów. Nie zaleca się stosowania past przeznaczonych dla ludzi, ponieważ niektóre składniki (np. mentol) mogą mieć negatywny wpływ na zwierzęta.
- Jeśli na zębach Twojego pupila pojawi się płytka nazębna lub kamień, zaleca się okresowe szczotkowanie zębów kwasem mlekowym i stosowanie w jamie ustnej środków bakteriobójczych w celu zapobiegania rozwojowi bakterii chorobotwórczych.
- Prawidłowe odżywianie odgrywa kluczową rolę w zapobieganiu chorobom przyzębia. Nie zaleca się karmienia psa wyłącznie miękką karmą w puszkach. Psy są mięsożercami i potrzebują twardych pokarmów, aby czyścić zęby i wzmacniać dziąsła. Dlatego dieta psa powinna zawierać kości, ścięgna lub specjalne ciasteczka wykonane ze ścięgien (dostępne w sklepach zoologicznych).
Ponieważ choroba przyzębia ma swoje źródło głęboko w dziąsłach, właściciele mogą zauważyć jej postęp dopiero w późniejszych stadiach. Dlatego ważne jest, aby zabierać psa na profilaktyczną kontrolę weterynaryjną co sześć miesięcy.
Przeczytaj także:
Dodaj komentarz