Gruczoły przynosowe u psów: leczenie stanu zapalnego, czyszczenie

Dbanie o zdrowie i higienę zwierzęcia obejmuje regularne czyszczenie uszu i zębów, przycinanie pazurów i mycie oczu. Właściciele psów nie zawsze jednak zwracają uwagę na inne, równie ważne narządy. W szczególności na gruczoły okołoodbytowe, które również wymagają regularnej pielęgnacji. Ważne jest, aby wiedzieć, jak i kiedy pomóc swojemu pupilowi ​​samodzielnie, a kiedy najlepiej skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Jakie są gruczoły przynerkowe?

Gruczoły przyodbytnicze to wyspecjalizowane woreczki położone symetrycznie po obu stronach odbytnicy, gdzie przechodzi ona w odbyt. Odpowiadają one za produkcję charakterystycznej, ostrej wydzieliny, która:

• zwierzęta oznaczają terytorium lub przyciągają płeć przeciwną;
• powstaje rodzaj nawilżenia, który ułatwia proces wypróżniania.

Zazwyczaj worki te oczyszczają się samoczynnie pod wpływem ciśnienia kału podczas defekacji, dlatego niektórzy właściciele nie są świadomi obecności psa. Czasami jednak dochodzi do ich zatkania, uniemożliwiając regularne opróżnianie i wymagając interwencji właściciela lub lekarza weterynarii. Może to być spowodowane:

• nieregularne lub rzadkie spacery, wymagające ograniczenia wypróżnień;
• siedzący tryb życia;
• niezrównoważona dieta (w tym spożywanie kości lub nadmiar białka w diecie);
• obecność niektórych pasożytów w organizmie;
• częste zaburzenia jelitowe;
• uraz odbytu;
• czynniki dziedziczne.

Jak ustalić, czy czyszczenie jest konieczne?

Jeśli wydzielina gromadzi się przez długi czas, pies może odczuwać dyskomfort w dotkniętym obszarze i próbować samodzielnie wydalić zawartość worków. W takich sytuacjach zwierzę może:

• jeździć na tyłku na podłodze (szczególnie na powierzchniach z włókniny), aby wycisnąć zawartość worków i pozbyć się dyskomfortu;
• lizanie i gryzienie obszaru pod ogonem (nawet do momentu wygryzienia sierści)
• nagle podskakują i pędzą w kierunku ogona w poszukiwaniu nieistniejących pcheł.

Niedrożność gruczołów przyodbytniczych należy odróżnić od obecności robaków, przepukliny krocza lub objawów alergii.

Może również pojawić się nieprzyjemny zapach z odbytu, którego wcześniej nie obserwowano.

Jeśli u Twojego pupila występują powyższe objawy, prawdopodobnie konieczne jest oczyszczenie gruczołów okołoodbytowych. Jeśli w okolicy odbytu nie ma stanu zapalnego i pies nie odczuwa bólu przy ucisku, możesz wykonać zabieg samodzielnie. Zabieg ten nie wymaga specjalnych umiejętności, ale nie należy do najprzyjemniejszych, dlatego osoby wrażliwe powinny zwrócić się o pomoc do weterynarza.

Zalecenia ogólne

Jeśli właściciel psa toleruje silny i nieprzyjemny zapach wydzieliny, czyszczenie można przeprowadzić w domu. Przed przystąpieniem do zabiegu ważne jest, aby upewnić się, że zwierzę rzeczywiście cierpi z powodu zatkanych worków, poprzez palpację wnętrza odbytu. Aby to zrobić, załóż rękawiczki, włóż palec wskazujący do odbytu i delikatnie zbadaj jego otwór:

• Jeżeli torby są miękkie i nie mają żadnych uszczelnień, nie ma potrzeby ich czyszczenia;
• Jeśli nawet przy lekkim nacisku wyczuwasz jakieś grudki, musisz rozpocząć czyszczenie.

Do tego będziesz potrzebować:

• rękawice gumowe;
• wazelina;
• serwetka lub kawałek materiału;
• basen.

Zabieg nie będzie przyjemny dla psa, dlatego ważne jest, aby mieć asystenta. Będzie on mocno trzymał zwierzę w odpowiedniej pozycji, aby zapobiec jego szarpaniu podczas zabiegu. Rozmawiaj z psem, uspokajaj go i chwal przez cały czas trwania zabiegu.

Jak czyścić?

Poniżej przedstawiamy dwie metody, które pozwolą Ci samodzielnie w domu oczyścić worki z nagromadzonych wydzielin.

Pierwsza metoda.

1. Umieść zwierzę w wannie lub misce.
2. Poproś opiekuna, aby przytrzymał ciało i pysk zwierzęcia, tak aby nie mogło się wyrwać ani wiercić.
3. Załóż rękawice i sprawdź uszczelki od zewnątrz.
4. Podnieś podstawę ogon tak wysoko, jak to możliwe, aby rozluźnić zwieracz, nie powodując przy tym bólu u zwierzęcia.
5. Używając wolnej ręki w rękawiczce lub serwetce, ściśnij boki odbytu kciukiem i palcem wskazującym.
6. Jeśli wszystko wykonasz prawidłowo, z worków wypłynie lepka, beżowa ciecz o nieprzyjemnym zapachu.

Jeśli po wykonaniu wszystkich tych czynności worki okołoodbytowe nadal nie są drożne, nie należy wywierać dalszego nacisku. Mogą być tak zatkane, że ich oczyszczenie w domu będzie niemożliwe i należy skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Drugi sposób.

Metoda ta jest odpowiednia wyłącznie dla dużych ras.

1. Umieść zwierzę w misce lub wannie i poproś inną osobę, aby je potrzymała.
2. Załóż rękawiczki i nasmaruj palec wskazujący prawej ręki wazeliną.
3. Używając lewej ręki, unieś podstawę ogona do góry, tak jak w pierwszej metodzie.
4. Powoli włóż palec wskazujący posmarowany wazeliną do odbytu, trzymając dłoń prostopadle do podłogi.
5. Dotknij palcem wskazującym gruczołu wewnątrz odbytu.
6. Wyciśnij wydzielinę, naciskając jednocześnie palcem wskazującym od wewnątrz i kciukiem od zewnątrz odbytu.

Po wykonaniu wszystkich zabiegów należy wykąpać zwierzę, aby pozbyć się intensywnego zapachu wydzieliny. Średnio czyszczenie wystarcza na maksymalnie sześć miesięcy, ale częstotliwość czyszczenia jest ustalana indywidualnie dla każdego zwierzęcia i zależy od stopnia zatkania. Jeśli jednak poświęcisz wystarczająco dużo uwagi środkom zapobiegawczym, istnieje szansa, że ​​takie zabiegi nie będą konieczne w przyszłości.

Nawet jeśli udało Ci się samodzielnie oczyścić zwierzę, warto skonsultować się z lekarzem weterynarii, który przeprowadzi badanie i konsultację w celu zidentyfikowania i wyeliminowania przyczyn tego zjawiska.

Powikłania

Niedostateczne oczyszczenie gruczołów okołoodbytowych może prowadzić do powikłań wymagających dłuższego i bardziej złożonego leczenia. Należą do nich procesy zapalne wywołane bakteryjnym rozkładem wydzieliny nagromadzonej w odbytach. Oprócz wymienionych powyżej objawów mogą wystąpić również następujące objawy:

• obrzęk i zaczerwienienie odbytu;
• wysypka i podrażnienie wokół odbytu;
• Wilgoć i wypadanie sierści u nasady ogona;
• wyraźny ból podczas wypróżniania w pozycji siedzącej

Zapalenie Choroba ta zdarza się częściej u młodych zwierząt, ale nie ma wzorców charakterystycznych dla danej rasy.

W przypadku wystąpienia stanu zapalnego samooczyszczanie nie jest zalecane. W celu wdrożenia odpowiedniego leczenia należy skonsultować się z lekarzem weterynarii.

Proces leczenia obejmuje:

• mechaniczne oczyszczanie zapalonych worków;
• płukanie zatok;
• leczenie skóry środkiem antyseptycznym;
• podawanie antybiotyków;
• dalsze monitorowanie i środki zapobiegawcze.

Czopki doodbytnicze, uważane za skuteczniejsze niż leki miejscowe lub tabletki, mogą być opcją leczenia. Chociaż mogą być dla psa niewygodne, ich stosowanie nie jest szczególnie trudne: czopek delikatnie wprowadza się do odbytu psa, a następnie otwór uciska się ogonem lub palcem przez kilka sekund. W przypadku małych ras czopek należy przed użyciem przeciąć wzdłuż na pół ostrym nożem.

Uwaga: Jeśli zignorujesz stan zapalny odbytu, mogą wystąpić nieodwracalne skutki, a w zaawansowanych przypadkach nawet zgon!

Potrzeba usunięcia

U niektórych zwierząt występują nawracające blokady, a nawet regularne czyszczenie zapobiega wydostawaniu się wydzieliny. Jeśli zabieg musi być przeprowadzany często (prawie co tydzień), lekarz weterynarii może zalecić chirurgiczne usunięcie gruczołów okołoodbytowych jako jedyną możliwą opcję zapobiegania nawrotom. Ponieważ gruczoły te nie są niezbędne, operacja jest bardziej humanitarnym rozwiązaniem niż stres, jakiego zwierzę doświadcza podczas czyszczenia.

Zabieg usunięcia nazywa się sakulektomią i jest uważany za prosty. Lekarz weterynarii wykonuje płytkie nacięcia skóry wokół gruczołów, a następnie usuwa je i zszywa rany. Zabieg nie narusza odbytnicy ani odbytu, dzięki czemu pies może samodzielnie wypróżniać się następnego dnia i czuje się normalnie. Aby zapobiec rozchodzeniu się lub rozciąganiu szwów, lekarze weterynarii zalecają lekką dietę i częste spacery. Zwierzę nie powinno oddawać moczu, dopóki rany nie zagoją się całkowicie.

Zapobieganie

Aby uniknąć zatkania gruczołów okołoodbytniczych i kłopotów z leczeniem stanu zapalnego, zaleca się przestrzeganie poniższych środków zapobiegawczych:

• wybieraj się na długie i aktywne spacery, najlepiej z aktywnością fizyczną;
• utrzymać optymalną dla rasy wagę;
• uzyskać regularne, uformowane stolce (zaparcie a biegunka zwiększa ryzyko wystąpienia stanu zapalnego);
• regularnie kontrolować stan gruczołów i wizualnie sprawdzać okolicę odbytu (szczególnie u ras ozdobnych);
• przeprowadzać odrobaczanie w odpowiednim czasie;
• zadbaj o utrzymanie higieny i ogólnego zdrowia swojego pupila.

Możesz również zadać pytanie lekarzowi weterynarii zatrudnionemu przez naszą stronę internetową, a my udzielimy na nie odpowiedzi tak szybko, jak to możliwe, w polu komentarzy poniżej.

Przeczytaj także:

• Zapalenie pęcherza moczowego u psów
• Jak zmierzyć temperaturę psa
• Sterylizacja psa