Kolory kotów rasy Maine Coon
Wystarczy jedno spojrzenie na Maine Coona, by zrozumieć, że nie ma bardziej efektownej rasy kotów. Natura stworzyła pięknego, dużego kota z okazałym, ogromnym ogonem i rysimi kępkami na uszach. Oprócz tego efektownego wyglądu, koty te charakteryzują się niezwykle czułym temperamentem i różnorodnością umaszczenia, która zaspokoi każdy gust.
Jeśli odwiedzisz wystawę kotów lub po prostu wpiszesz w Google „kolory Maine Coon”, będziesz zachwycony ich różnorodnością. Znajdziesz kota śnieżnobiałego, jaskraworudego, a nawet kruczoczarnego i wiele innych niesamowitych kolorów sierści.
Treść
Opis głównych kolorów kotów rasy Maine Coon
Każda rasa kotów ma charakterystyczny wzór, który jest znacznie bardziej powszechny niż inne i stanowi charakterystyczny kolor tych zwierząt. Najpopularniejsze wzory u kotów rasy Maine Coon to prawdopodobnie rudy marmurkowy pręgowany i czarny pręgowany. Istnieją również odmiany kolorystyczne, które nie są uznawane przez standard rasy i dlatego są uważane za niedopuszczalne. Należą do nich wzory czekoladowe, liliowe, colorpoint (syjamskie), brązowe i płowe (słomkowe).
Wszystkie kolory kotów rasy Maine Coon można podzielić na następujące grupy:
- Monochromatyczny (jednolity lub kryjący)
- Wzorzysty (pręgowany)
- Skorupy żółwiowe
- Dymny
- Kolory z bielą
Kolory jednolite
Istnieje tylko pięć takich kolorów. Do tej grupy należą koty maine coon o następujących kolorach sierści: czarnym, rudym, białym, niebieskim i kremowym. Koty o jednolitym umaszczeniu powinny być jednolicie ubarwione od głowy do ogona. Obecność plam lub znaczeń w innym kolorze lub odcieniu jest uznawana za wadę. Standard rasy wymaga głębokiego i bogatego koloru sierści, z każdym włosem intensywnie ubarwionym zarówno u nasady, jak i na całej długości. Wady u kotów o jednolitym umaszczeniu obejmują: jaśniejszy podszerstek, obecność włosów w innym kolorze na ciele kota oraz resztkowe (cieniste) wzory w postaci pasków lub plam na ciele lub głowie.
Czarny kolor sierści Maine Coonów jest uderzający. Cała sierść tych zwierząt staje się gładka i ciężka, sprawiając wrażenie rozdzielonej na środku. Czarne Maine Coony są trudne w przygotowaniu do wystaw, ponieważ ważne jest, aby „portki” i „kołnierz” nie miały szarego ani brązowego odcienia. Czarne Maine Coony są zazwyczaj hodowane w wyspecjalizowanych hodowlach, gdzie selekcji dokonuje się pod kątem zwierząt, których sierść jest najmniej zanieczyszczona białymi włosami. Dzieje się tak, ponieważ w tej rasie kocięta urodzone przez genetycznie czarnych rodziców mogą mieć białą plamę w pachwinie lub na klatce piersiowej, co sprawia, że zwierzę wygląda na dwukolorowe.
Przygotowanie czarnego maine coona do wystawy nie jest łatwym zadaniem. Wymaga kompleksowego podejścia. Najczęściej właściciele takich zwierząt borykają się z problemem siwienia i brązowienia futra. Sekret sukcesu tkwi w odpowiednim żywieniu i częstym szczotkowaniu, ponieważ czarna sierść zmienia kolor tuż przed linieniem lub tuż po jego zakończeniu. Zabiegi takie jak kąpiel i szczotkowanie stymulują usuwanie martwego, brązowawego włosa i sprzyjają wzrostowi nowego, siwego futra, które z czasem nabierze kruczoczarnego koloru.
Białego maine coona nie da się zignorować. Zwłaszcza że spotkanie z nim jest niezwykle rzadkie. Jednak ten kolor często niesie ze sobą ryzyko wrodzonej głuchoty. Z tego powodu wiele organizacji zajmujących się hodowlą kotów zabrania krzyżowania dwóch białych kotów. Chociaż białe kocięta maine coona są bardzo atrakcyjne, nie spiesz się z zakupem od nieznanego hodowcy – możesz paść ofiarą nieuczciwego hodowcy, którego celem jest zysk kosztem zdrowia zwierząt.
Szczenięta rasy Maine Coon White mogą mieć delikatne znaczenia na pyszczku, które z wiekiem zanikają. To umaszczenie nie wymaga częstej pielęgnacji; wystarczy regularne szczotkowanie i czyszczenie uszu i oczu.
Niebieskie umaszczenie tej rasy jest wciąż dość rzadkie, ale z każdym dniem zyskuje na popularności. W Europie obserwuje się już prawdziwy boom na niebieskie maine coony. Te koty są niezwykle piękne, o popielato-szarym futrze z domieszką niebieskiego. Ponieważ geny odpowiedzialne za ten wzór u maine coonów są bardzo trudne do stłumienia, na ich sierści mogą być nieznacznie widoczne paski i wzory.
W życiu codziennym kolor rudy jest powszechnie znany jako „czerwony”. Sierść Maine Coona jest intensywnie czerwono-pomarańczowa. Jednym z niuansów tego ubarwienia jest trudność w usunięciu wzoru i uzyskaniu równomiernego rozłożenia koloru na całej powierzchni sierści. Wynika to z silnego genu pręgowanego, którego praktycznie nie da się stłumić u rudych Maine Coonów. Dlatego wzór ten jest zawsze obecny w sierści rudych Maine Coonów, w większym lub mniejszym stopniu.
Kremowy to rozjaśniona lub wyblakła czerwień, charakteryzująca się miękkim, ciepłym odcieniem rudości. Całkowite usunięcie genów odpowiedzialnych za ten wzór jest również niemożliwe, dlatego rozmyte kontury pasków lub wzorów będą prawie zawsze widoczne u kremowych kotów rasy maine coon.
Kolory wzorzyste (pręgowane)
Bogata różnorodność umaszczenia Maine Coonów to efekt intensywnej pracy hodowców i pasjonatów. Natura obdarzyła jednak tę rasę również pięknym wzorem, znanym jako klasyczny pręgowany, który jest znakiem rozpoznawczym tych zwierząt.
U kociąt rasy Maine Coon i dorosłych kotów występują tylko trzy odmiany pręgowanego umaszczenia: tygrysia, marmurkowa i cętkowana.
Wzór pręgowany charakteryzuje się cienkimi, nie przecinającymi się pionowymi paskami biegnącymi wzdłuż grzbietu. Każdy pasek powinien być wyraźny i nieprzerwany. Brzuch jest naznaczony cętkami. Łapy i ogon również zdobią paski lub pierścienie.
Wzór marmurkowy charakteryzuje się pierścieniami lub półpierścieniami po obu stronach, uzupełnionymi różnymi gładkimi paskami. Ogólny wygląd przypomina marmurkowe wzory. Kontury powinny być wyraźnie zaznaczone, z ciemną plamą w każdym pierścieniu. Im bardziej wyraziste i wyraziste są te wzory, tym wyżej ceniony jest kolor Maine Coona. Czarny marmurkowy pręgowany kot jest również nazywany „dzikim” lub „leśnym” ubarwieniem, ponieważ tak wyglądały koty aborygeńskie, które dały początek tej rasie.
Cechą charakterystyczną cętkowanego umaszczenia kota rasy maine coon są drobne cętki zdobiące całe ciało zwierzęcia. Przypominają one przerywane paski tygrysiego wzoru tej rasy.
Wszystkie trzy pręgowane wzory mają wspólne cechy: łatkę w kształcie litery „M” na czole oraz odpowiadające im łaty na skórze nosa i wokół oczu. Wzdłuż boków pyska biegnie kilka pasów, z których najbardziej widoczny jest pasek biegnący od krawędzi oka. Na szyi i klatce piersiowej znajdują się również jeden lub dwa ozdobne paski, przypominające naszyjnik. Pręgowane maine coony mogą być czarne, niebieskie, rude lub kremowe. Aby określić kolor pręgowanego wzoru, wystarczy spojrzeć na kolor łat lub czubek ogona kota.
Skorupy żółwiowe
Kot rasy Maine Coon ma dwa rodzaje szylkretowej sierści: bezbiałą i z białymi łatami.
Wśród odmian bez bieli występuje wzór umaszczenia łączący czerń, rudość i krem – tzw. szylkret. Kolory te są równomiernie rozłożone na całej powierzchni sierści zwierzęcia i mogą być mniej lub bardziej wyraźne.
Ubarwienie torbiela charakteryzuje się rudymi i czarnymi lub brązowymi pręgowanymi segmentami na mieszanym tle. Co więcej, dwa koty o tym samym umaszczeniu mogą wyglądać zupełnie inaczej.
Kolor niebiesko-kremowy wygląda jak rozcieńczony lub rozjaśniony szylkret. Ta odmiana koloru oznacza, że sierść kota ma zmieszane ze sobą plamy niebieskiego i kremowego.
Jeżeli do poprzedniego koloru dodamy obecność wzoru na obszarach niebieskim i kremowym, otrzymamy kolejną odmianę zwaną niebiesko-kremowym pręgowanym szylkretem.
Co więcej, do każdego z tych kolorów można dodać biel. W takim przypadku do nazwy koloru dodaje się po prostu frazę „z bielą”. Białe plamy mogą występować w różnych miejscach i zajmować większe lub mniejsze obszary. Szylkretowe Maine Coony z bielą zawsze przyciągają uwagę, ponieważ wydają się niczym szczególnym, a jednak trudno oderwać od nich wzrok. Istnieją również odmiany dymne i srebrne szylkretowych Maine Coonów.
Kolory dymne i srebrne
Bardzo nietypowe ubarwienie występuje, gdy sierść zwierzęcia, niezależnie od koloru bazowego, jest całkowicie biała u nasady. Ten typ ubarwienia dzieli się na trzy typy w zależności od ilości bieli.
Jeśli sierść jest farbowana tylko na końcach, pokrywając tylko 1/8 koloru bazowego, nazywa się ją szynszylową (cieniowaną), 1/3 do 1/4 to sierść cieniowana, a 1/2 to sierść dymna. Właściciele kotów o jednolitym umaszczeniu często mylą się, widząc szarawy lub jaśniejszy podszerstek u nasady, zakładając, że jest to kolor „dymny”. W rzeczywistości korzenie włosów kota dymnego są idealnie białe. Każdy kolor może być dymny; jeśli jest to kolor jednolity, do koloru bazowego dodaje się słowo „dymny”, na przykład: czarny dymny lub niebieski dymny. Wszystkie zwierzęta z pręgowanym wzorem i białym włosem bazowym są srebrne, na przykład czarno-srebrny pręgowany.
W przypadku zwierząt należących do grupy umaszczenia dymnego lub cieniowanego, czerwonego lub kremowego, do nazwy koloru zwyczajowo dodaje się końcówkę „cameo”.
Maine Coony w kolorze dymnym zachwycają swoim wyglądem; gdy zwierzę się porusza, jego ubarwienie ujawnia się, mieniąc się i zmieniając odcienie w niewiarygodnie piękny sposób. Po prostu nie sposób oderwać wzroku od tych cudeniek.
Kolory z białymi znaczeniami
Trudno sobie wyobrazić różnorodność kolorów, jaka powstałaby, gdyby do wszystkich powyższych dodać biel. W zależności od ilości bieli w sierści zwierzęcia, istnieje kilka klasyfikacji:
- biały medalion – biała plama na piersi
- białe guziki - kilka małych plamek
- białe rękawiczki - skarpetki na łapach
- biały smoking – białe kapcie i śliniaczek
- dwukolorowy - pięćdziesiąt procent bieli
- Arlekin – na białym tle na ciele znajdują się liczne plamy głównego koloru
- van - główny kolor występuje tylko na ogonie i głowie
Oczywiście, wyjątkowy wygląd i rzadkie ubarwienie to nie jedyne atuty maine coona. Na jego popularność zasłużył dzięki przyjaznemu i serdecznemu usposobieniu, wysokiej inteligencji i niezwykłemu oddaniu rodzinie.
Przeczytaj także:
Dodaj komentarz