Buhund norweski (owczarek norweski)

Uważa się, że norweski buhund pochodzi od psów wikingów. Przez wieki opanował wiele zawodów i słusznie jest uważany za wszechstronnego psa gospodarskiego. Buhund jest niezwykle inteligentny, energiczny i lojalny wobec właściciela. Wymaga rygorystycznego szkolenia.

Treść

1 Historia pochodzenia
- 1.1 Stosowanie
2 Wygląd
3 Charakter i zachowanie
4 Funkcje treści
- 4.1 Pielęgnacja
5 Zdrowie i oczekiwana długość życia
6 Gdzie kupić szczeniaka buhunda norweskiego
- 6.1 Cena
7 Zdjęcia i filmy
- 7.1 Film o rasie psów norweskich buhundów

Historia pochodzenia

Kynolodzy uważają, że buhund norweski jest bezpośrednim potomkiem psów wikingów. Były to małe szpice, wykorzystywane głównie do polowań i obrony dzikich zwierząt. W XVII wieku buhund norweski był już dobrze ugruntowaną rasą.

Pierwsza oficjalna wystawa tych psów odbyła się dopiero w 1920 roku w Jæren. W kolejnych latach znany pasjonat rasy John Sealand i jego przyjaciel Thoralfon Raanaas pracowali nad udoskonaleniem i popularyzacją buhunda. W 1939 roku w Norwegii powstał Narodowy Klub Rasy. W 1963 roku rasa została uznana przez FCI pod nazwą buhund norweski.

Stosowanie

Buhund norweski był przez wieki pożytecznym psem gospodarskim. Służył jako czujny strażnik i niestrudzony pasterz. Polował na jelenie, łosie i ptaki, a także był niezawodnym przyjacielem i towarzyszem.

Nazwa rasy pochodzi od dwóch norweskich słów: bu, oznaczającego „gospodarstwo, majątek, schronisko górskie” i hund, oznaczającego „pies”.

Dzisiaj buhund norweski jest przede wszystkim psem rodzinnym i towarzysz dzięki którym możesz zbudować karierę estradową lub uprawiać różne sporty.

Wygląd

Buhund norweski to typowy przedstawiciel grupy szpiców, ze spiczastymi, stojącymi uszami i zakręconym ogonem. Jest nieco mniejszy niż średnia wielkość.

Wysokość samców: 43-47 cm, waga: 14-18 kg.;
Wysokość samic wynosi 41-45 cm, a waga 12-16 kg.

Głowa jest proporcjonalna i klinowata. Kufa niezbyt wąska, z prostym grzbietem nosa. Skóra nosa jest czarna. Wargi są zwarte i czarne. Zgryz nożycowy. Oczy są owalne i tak ciemne, jak to możliwe. Powieki są czarne. Uszy są spiczaste, stojące i średniej wielkości. Szyja jest średniej długości i dość wysoko osadzona.

Ciało jest zwarte. Grzbiet mocny, krótki i prosty. Zad lekko opadający. Klatka piersiowa głęboka. Ogon wysoko osadzony, ciasno zakręcony i noszony nad grzbietem. Kończyny proste, o mocnym kośćcu. Łapy owalne i zwarte. Chód równoległy i lekki, z prostą linią grzbietu.

Sierść jest podwójna. Składa się z grubego, grubego włosa okrywowego i miękkiego, gęstego podszerstka. Sierść na głowie i przedniej stronie nóg jest krótsza. Dłuższa na szyi, klatce piersiowej, tylnej stronie ud i ogonie. Umaszczenie:

Pszenny (biszkoptowy) – od złocistoczerwonego do jasnoczerwonego. Możliwe ciemnienie na końcach i obecność maski. Preferowany jest czysty kolor. Dopuszczalne są drobne białe znaczenia.
Czarny – preferowany jednolity i równomierny. Dopuszczalne są białe znaczenia.

Charakter i zachowanie

Buhundy norweskie to inteligentne, przyjazne i wesołe psy, które uwielbiają towarzystwo i aktywną zabawę. Dobrze adaptują się do każdego środowiska, są towarzyskie i przywiązane do właściciela. Nawiązują silne więzi ze wszystkimi członkami rodziny i dobrze dogadują się ze starszymi dziećmi. Buhundy nie są znane z agresji, ale zawsze odważnie reagują na agresję ze strony innych psów. Zaciekle bronią swojego terytorium przed obcymi i zwierzętami. Będą głośno szczekać przy najmniejszym hałasie, ale obrona i atak nie leżą w ich naturze.

Dzięki swojej energii, wytrzymałości, entuzjazmowi i chęci do pracy, Buhund może osiągnąć wielki sukces w wielu dziedzinach. Może być również wspaniałym pupilem rodzinnym, uwielbiającym aktywne zabawy i długie spacery.

Norweski buhund może być bardzo posłuszny, jeśli zostanie odpowiednio wyszkolony od najmłodszych lat. Jest niezwykle inteligentny, szybko rozpoznaje słabości właściciela i wykorzystuje je, aby uniknąć komend. Norweskie buhundy są łatwe w tresurze. Należy jednak pamiętać, że szybko nudzą się monotonią powtarzania. Często są wrażliwe na niesprawiedliwość i podniesiony głos.

Funkcje treści

Buhund norweski dobrze adaptuje się do życia w mieszkaniu, pod warunkiem zapewnienia mu odpowiedniej ilości ruchu. Może mieszkać na zewnątrz, ale nie w pojedynkę. Dobrze czuje się w towarzystwie innych psów lub przy regularnym kontakcie z właścicielem. Dobrze znosi chłód. W upały preferuje odpoczynek w cieniu.

Buhund jest dość czysty i nie wydziela intensywnego zapachu psa. Jego wadami są skłonność do szczekania i obfite sezonowe linienie. Przez resztę roku pies linieje umiarkowanie.

Pielęgnacja

Pielęgnacja buhunda składa się ze standardowych procedur. Szczotkuj sierść 1-2 razy w tygodniu, a w okresie linienia codziennie. Kąp w razie potrzeby, zazwyczaj co 2-3 miesiące. Zwracaj uwagę na oczy, uszy i zęby, a także na długość pazurów.

Zdrowie i oczekiwana długość życia

Większość buhundów to bardzo zdrowe i odporne psy, wymagające wizyt weterynaryjnych jedynie w celu szczepień. Do 1985 roku uważano, że rasa ta jest wolna od chorób dziedzicznych. Obecnie znanych jest kilka takich przypadków, ale zgłaszane przypadki są rzadkie:

zaćma;
dysplazja stawu biodrowego;
padaczka;
alergia;
niedoczynność tarczycy;
zapalenie okrężnicy.

Buhundy są podatne na infekcje oczu i uszu. Inne dolegliwości są zazwyczaj związane ze złym odżywianiem lub złymi warunkami życia. Środki zapobiegawcze (szczepienia, leczenie pasożytów zewnętrznych i wewnętrznych) są niezbędne dla utrzymania dobrego zdrowia. Długość życia wynosi 14-15 lat.

Gdzie kupić szczeniaka buhunda norweskiego

Jak można się spodziewać, większość przedstawicieli rasy mieszka w Norwegii. Hodowców można znaleźć również w innych krajach europejskich, USA i Kanadzie. Najlepiej szukać szczeniaka i hodowcy za pośrednictwem klubów rasy, takich jak Norweski Klub Buhunda (norsk buhundklubb) lub krajowych stowarzyszeń kynologicznych.

Cena

Klub Hodowli Norweskiej ustalił sugerowaną cenę za szczeniaka na 15 000 koron norweskich (około 1700 dolarów). Dotyczy to szczeniąt zarejestrowanych w klubie, posiadających certyfikat i dokumenty. Oczywiście przedział cenowy jest bardzo zróżnicowany. Szczenięta po rodzicach z tytułem rodowodu często kosztują 20 000 koron norweskich lub więcej.