Owczarek mongolski (Bankhar)

Owczarek mongolski, czyli bankhar, to jedna z najstarszych ras psów, wysoko ceniona i szanowana w ojczyźnie, lecz nieznana za granicą. Bankhar jest poważny, inteligentny i bystry, samowystarczalny i niezależny, bywa zadziorny i agresywny wobec wrogów, silny i agresywny wobec dzikich zwierząt, ale troskliwy i niezawodny w kręgu rodzinnym. Jest nie tylko pasterzem i obrońcą stada, ale także przyjacielem i towarzyszem, wiernie strzegącym rodziny i mienia. Rasa ta nie została jeszcze uznana przez żadne międzynarodowe stowarzyszenia, ale entuzjastyczni hodowcy pracują nad tym.

Wiek tej rasy nie został wiarygodnie ustalony. Na podstawie wykopalisk archeologicznych na terenie dzisiejszej Mongolii, petroglifów przedstawiających psy oraz szczątków szkieletu psa, którego podstawowa budowa czaszki pod wieloma względami pokrywa się z czaszką Bankhar, naukowcy szacują wiek Bankharów na 15 000–20 000 lat, począwszy od epoki kamienia łupanego.

Historia pochodzenia

Uważa się, że im starsza rasa psa, tym zdrowsza fizjologia, wyższa inteligencja, większa zdolność adaptacji i szerszy zakres zdolności do pracy. Cóż zatem można powiedzieć o owczarku mongolskim (Barkhan), uznawanym za jedną z najstarszych ras? Uważa się go za przodka owczarków kaukaskich i środkowoazjatyckich. Mongolska nazwa rasy, Bankhar, oznacza „pulchne policzki” lub „bogate w puch”. Może pochodzić od starszego słowa „bavgar”, oznaczającego „niedźwiedzi”, ale w każdym razie dokładnie odzwierciedla wygląd psa.

Owczarki mongolskie bardzo różnią się od Wilczarze buriacko-mongolskie Chotoszz którymi często są mylone, a jeszcze częściej z mastifami tybetańskimi

Psy mongolskie były wykorzystywane we wszystkich aspektach życia od wieków i nie były pozostawione samym sobie. Były selekcjonowane, hodowane i tresowane. Ci czworonożni towarzysze byli wysoko cenieni i otaczani czcią, a wraz z pojawieniem się buddyzmu w Mongolii stały się nawet zwierzętami świętymi. Specjaliści kynologii, znani w Mongolii jako „kayuchi”, posiadali wysokie umiejętności tresury i potrafili jednocześnie kontrolować setki psów podczas polowań pędzonych. W latach 30. i 40. XX wieku owczarki mongolskie służyły w syberyjskich oddziałach NKWD i wyróżniały się w zadaniach wartowniczych i tropiących.

Istnieje pięć ras narodowych: bankhar, uzemchi, teiga-nokhoi, borz-nokhoi i sharaid. Wszystkie potrafią zaganiać zwierzęta, ale bankhar przewyższa pozostałe pod względem niezależności i niezawodności. Pasterstwo pozostaje ważną formą rolnictwa w Mongolii, co pomogło zachować pierwotną rasę.

Jak wygląda Banhar?

Mongolski bankhar to pies średniej lub powyżej średniej wysokości, o mocnej budowie i bardzo zwartej budowie dzięki dobrze rozwiniętej muskulaturze, zazwyczaj o kwadratowej sylwetce. Minimalna wysokość dla samców wynosi 60 cm, a dla suk 55 cm. Wzrost o 10-20 cm powyżej tej granicy nie jest rzadkością u tych psów. Właściciel jedynej w Rosji hodowli z pulą genów donosi o widywaniu osobników MO o wysokości nawet 120 cm. Dymorfizm płciowy jest wyraźny – samce są zauważalnie większe i masywniejsze.

Głowa jest wydłużona i proporcjonalna. Mózgoczaszka szeroka. Kości policzkowe dobrze rozwinięte, ale nie wystające, guz potyliczny gładki, przejście od czoła do kufy stopniowe, a bruzda czołowa szeroka i głęboka. Kufa jest prawie tępo zakończona na końcu, równie szeroka i głęboka u nasady, zarówno oglądana z przodu, jak i z profilu; z góry ma kształt trapezoidalnego klina. Nos mały, zgrabny i trójkątny. Charakterystyczną cechą kufy MO jest jej obrzęk spowodowany grubą warstwą tłuszczu zatok nosowych. Żuchwa jest masywna i szeroka.

Wargi są suche i napięte, tworząc fałdy w kącikach. Uszy są małe, trójkątne, wiszące i osadzone nisko (na linii oczu lub nieco poniżej). Oczy są osadzone skośnie i szeroko, wyraziste, owalne, ciemne, z suchymi powiekami. Źrenice są bardzo małe i w świetle wyglądają jak punkty. Zęby są białe, duże i kompletne. Szczęka otwiera się do 160-180°, z zgryzem prostym, nożycowym lub ciasnym.

Szyja jest silna, potężna, wysklepiona i nisko osadzona. Linia grzbietu jest szeroka i równa. Klatka piersiowa jest szeroka. Klatka piersiowa ma kształt serca i jest w pełni rozwinięta w wieku trzech lat. Brzuch jest umiarkowanie podkasany. Grzbiet jest prosty. Lędźwie tworzą lekką wypukłość, zad jest lekko opadający i średniej długości. Ciało jest masywne. Kończyny przednie są proste, równoległe i szeroko rozstawione. Nogi są dość wysokie, ich długość stanowi 60% całkowitej wysokości. Tylne nogi są proste, równoległe i nieco szerzej rozstawione niż przednie. Łapy są małe, schludne i zwarte. Skóra jest elastyczna i cienka. Ogon jest wysoko osadzony i gruby; gdy jest podniecony, zwija się nad grzbietem w pierścień, a gdy jest rozluźniony, jest opuszczony.

Sierść jest gładka, lśniąca i praktycznie bezwonna. Włos okrywowy jest cienki, szorstki i elastyczny, prosty i nie przylega płasko do ciała. Włos puchowy jest gęsty i jasny. Struktura sierści szczeniąt pozostaje stosunkowo niezmienna z wiekiem. Szyja i barki pokryte są dłuższym włosem, który tworzy „grzywę”. Występują również pióra na tylnych stronach nóg, dłuższy włos między palcami i po bokach łap, na uszach i na ogonie.

Umaszczenie: czarno-podpalane, czarno-rude. Wszystkie kolory muszą mieć wyraźnie zaznaczoną białą plamę na piersi. Pierwsze dwa kolory mają zazwyczaj rudobrązowy odcień. Cechą charakterystyczną prawdziwego wilczarza mongolskiego są jego „okulary” – jaśniejsze łaty futra o szerokości do 2 cm wokół oczu.

Owce mongolskie mają unikalną, puszystą sierść, bardzo miękką i delikatną, w odcieniu od jasnopopielatego do jasnoszarego z beżowym odcieniem. Zawartość garbników wynosi 18-19 mikronów, a długość sierści 50-100 mm. W okresie linienia pies może wyczesać do kilograma puchu, a rocznie 1,5-1,8 kg. Ubrania wykonane z puchu Bankhar są uważane za trwałe i odporne na filcowanie. Pranie sprawia, że ​​stają się bardziej puszyste i mocniejsze. Ponadto puch Bankhar ma właściwości lecznicze i pomaga w leczeniu schorzeń układu mięśniowo-szkieletowego. Puch Bankhar jest praktycznie bezwonny, a wielu właścicieli z alergiami nie zgłasza żadnych reakcji na niego.

Charakter, zachowanie i cel

Owczarki mongolskie mają raczej flegmatyczny i zrównoważony temperament. Są inteligentne i czujne, przyjazne wobec swoich i zaciekłe wobec wrogów. Zawsze emanują pewnością siebie. Są nieufne wobec obcych, samowystarczalne, ale nie dominujące. Bankhary mają wysoko rozwinięte umiejętności komunikacyjne. Są psami stadnymi, posłusznymi swoim przewodnikom i dobrze czującymi się wśród współplemieńców. Bankhary są bardzo cierpliwe wobec dzieci i niezwykle opiekuńcze wobec nich. Są spokojne w stosunku do innych zwierząt domowych, w tym zwierząt gospodarskich, i chronią je jak członków rodziny. Mogą pojawić się problemy w przypadku wspólnego przebywania z innymi psami, zwłaszcza tej samej płci.

Głównym zadaniem owczarka mongolskiego jest zaganianie i pilnowanie stad. Co ciekawe, na przestrzeni wieków bankhar wykształcił własny styl pracy. Kilka psów tworzy krąg wokół zwierząt, uniemożliwiając wrogom wtargnięcie na chroniony obszar. To właśnie owczarka mongolskiego najczęściej spotyka się w pobliżu mongolskich świątyń. Psy zamieszkujące klasztory buddyjskie są bardziej towarzyskie i łagodne niż dzicy i nietowarzyscy asystenci Aratów. Szczególnie agresywne psy miały czerwone opaski na szyjach. Opaski te ostrzegały obcych, aby się do nich nie zbliżali. Żaden bankhar nie zaatakowałby człowieka bez powodu. Oczywiście istnieją szczególnie problematyczne psy, które poddawane są dość nietypowej karze: jedna z ich przednich nóg jest przywiązywana do obroży, aby ograniczyć ich ruchy w ciągu dnia.

Owczarek mongolski bankhar ma wiele talentów: jest urodzonym pasterzem, strażnikiem mienia i terytorium, myśliwym na zwierzęta każdej wielkości, tropicielem, psem zaprzęgowym i pociągowym, a także ochroniarzem wszystkich członków rodziny.Psy rasy MO Bankhar są niezwykle niezależne i inteligentne, nie wymagają pomocy ani porad człowieka. Potrafią samodzielnie zaganiać zwierzęta i utrzymywać porządek, eskortując stado na pastwisko i do wodopojów, zapobiegając mieszaniu się dwóch stad. Samodzielnie wyznaczają granicę bezpieczeństwa i punkt obserwacyjny, a podczas pracy zachowują spokój i pewność siebie, jedynie okazjonalnie „pogawędząc” z kolegami. W nocy mongoły praktycznie nie śpią, a w ciągu dnia śpią lekko, nigdy nie opuszczając stanowiska. Takie zachowanie jest typowe nawet dla młodych psów. Po wykryciu obcego, młode psy rzucają się na niego w ciągu kilku sekund, podczas gdy bardziej doświadczone psy pozostają, aby pilnować domu i rodziny, przyłączając się do ataku tylko wtedy, gdy jest to konieczne.

W walce Mongołowie stosują charakterystyczną technikę: chwytają przeciwnika za lufę w usta i nie puszczają, dopóki się nie udusi.

Edukacja i szkolenia

Bankhar wymaga dobrego szkolenia. Można i należy go szkolić, ale tylko poprzez zabawę. Ani standardowy system OKD, w którym właściciel rozwija odruchy warunkowe, ani amerykański system IPO 1-2-3 nie są odpowiednie dla psa rasy MO. Bankhar myśli i rozumie, podejmuje decyzje w złożonych sytuacjach i żyje z troski o swoje stado. Psy tej rasy charakteryzują się unikalnym zachowaniem, które należy zrozumieć i zaakceptować. Dochodzi do punktu, w którym hodowcy odmawiają sprzedaży Bankharów osobom, które były ich poprzednimi właścicielami. Kaukascy lub Azjatów, bojących się wiertarki i psychologicznego zniszczenia, jakie może spowodować niezależny pies.

Idealnie byłoby, gdyby Bankhar brał udział we wszystkich aspektach życia rodzinnego, w tym w zakupach, wakacjach i pieszych wędrówkach. Powinien mieć możliwość interakcji z innymi ludźmi i zwierzętami – krótko mówiąc, żyć w zżytej społeczności. Bez odpowiedniej socjalizacji pies będzie zastraszał i znęcał się nad wszystkimi wokół.

Funkcje treści

Wilczarz mongolski absolutnie nie nadaje się do życia w mieszkaniu, ale może zaadaptować się do życia w prywatnym domu z małym podwórkiem. Farma jest dla niego idealnym środowiskiem. Przez większość czasu psy swobodnie się poruszają. W Mongolii nikt nie buduje dla nich osobnych wybiegów; jeśli muszą być zamknięte, są przywiązane łańcuchem, oddzielone odległością, aby nie mogły się dotykać. Buda dla wilczarza mongolskiego powinna być podwyższona 20-25 cm nad ziemią; optymalne wymiary to 100 x 100 x 100 cm. Dach powinien być płaski i lekko nachylony, aby pies mógł używać budy jako punktu obserwacyjnego. Buda powinna być skierowana na południe, a jej tył na północ. Tylna ściana jest dodatkowo wyłożona płytą pilśniową. Buda nie jest ocieplona, ​​ponieważ tworzy to wewnątrz szklarnię, która jest niebezpieczna dla zdrowia. Ponadto psom nie daje się żadnych szmat ani starych kożuchów do przycinania; nie są one potrzebne do ogrzewania i przyczyniają się jedynie do gromadzenia się brudu, sierści i pasożytów.

Bankhar wymaga dużo ruchu. Oprócz pracy, pies potrzebuje regularnych spacerów, możliwości biegania z innymi psami, pływania i polowania.

Pielęgnacja

Patrząc na zdjęcia bankharów, można zauważyć, że niektóre psy mają uszy, szyje i ogony całkowicie pokryte kołtunami. To może prowadzić do wniosku, że mongołowie są po prostu zbyt leniwi, by czesać swoje psy. W rzeczywistości kołtuny chronią wrażliwe miejsca przed drapieżnikami, tworząc nieprzenikalną wełnianą osłonę. Nie każdy pies ma takie ozdoby, a te, które je mają, są o wiele cenniejsze. W Mongolii bankharów nie kąpie się specjalnymi szamponami. Psy pracujące kąpią się w zbiornikach wodnych w cieplejszych miesiącach.

Karmienie

Układ trawienny psów rasy Dunes jest lepiej przystosowany do naturalnego pożywienia, ale w razie potrzeby można je nauczyć jedzenia wysokiej jakości karmy suchej. Dieta dobierana jest w zależności od wieku, wielkości i stanu fizjologicznego psa. Fermentowane produkty mleczne stanowią podstawę diety szczeniąt, ale podaje się im również zboża, mięso, warzywa i oleje roślinne. Jajko podaje się raz lub dwa razy w tygodniu (tylko żółtko, do 4. miesiąca życia). W okresie intensywnego wzrostu niezbędne są suplementy witaminowo-mineralne, a następnie zgodnie z zaleceniami lekarza weterynarii.

Od 11 do 15 miesiąca życia karmi się je dwa razy dziennie. Mięso podaje się zawsze w nocy, ale w większych ilościach (około 0,5 kg), a twaróg w mniejszych ilościach (150-200 g). Twaróg podaje się dwa razy w tygodniu, a mięso w pozostałe dni. Po roku życia szczenięta przechodzą na jedno karmienie wieczorne. Raz w tygodniu mają dzień postu, podczas którego otrzymują tylko wodę.

Zdrowie i oczekiwana długość życia

Mongolski naukowiec i agronom Amgaasediin Osor badał owczarki mongolskie w latach 80. i 90. XX wieku i doszedł do wniosku, że posiadają one silniejszy układ odpornościowy, regeneracyjny i adaptacyjny niż inne rasy. Wynika to prawdopodobnie z ich długiej żywotności w ekstremalnych warunkach, czynnika, który naukowcy nazywają plastycznością ekologiczną. Rasa rozwijała się przez tysiąclecia w surowym klimacie kontynentalnym pustyni Gobi, dzięki czemu owczarki mongolskie równie dobrze radzą sobie w temperaturach od -40°C (-40°F) do +40°C (+40°F). Wiele owczarek bankhar żyje 20 lat lub dłużej.

Wybór szczeniaka

Mongołowie wybierają szczenięta do nabycia i późniejszego wychowania, preferując te najsilniejsze fizycznie, te, które dobrze ssą, te o wadze powyżej średniej, z ciężką i dużą głową, która z czasem powróci do normy, oraz te o wyraźnie określonych cechach rasowych. Następnie szczenięta są odbierane od swoich rodzin podczas specjalnej ceremonii o głębokim znaczeniu i tradycyjnych normach. Na przykład, osoba pragnąca adoptować szczeniaka musi przynieść mleko, znane jako „pieskie mleko”, mąkę i proso do domu matki wybranego szczeniaka, ugotować gulasz z dużą ilością podrobów i prosa oraz nakarmić matkę do syta. Następnie uroczyście zakłada się szczenięciu spersonalizowaną obrożę, aż do nadejścia czasu i dnia adopcji – powszechny rytuał…

Kynologia w Mongolii jest na wysokim poziomie rozwoju, a wiele psów pracujących bierze udział w wystawach, zdobywa tytuły i lokalne tytuły. Jednak zakup szczeniaka owczarka mongolskiego może być bardzo trudny, chyba że uda się do ojczyzny rasy. Nawet wtedy nie ma gwarancji, że otrzyma się naprawdę dobrego psa, ponieważ populacja jest niewielka, mongołowie mają niską płodność, a zapotrzebowanie na szczenięta znacznie wzrosło, szczególnie w ostatnim czasie. Jest to spowodowane zainteresowaniem rasą ze strony niektórych rosyjskich i amerykańskich hodowców, którzy zajmują się jej hodowlą i promocją, a także zabiegają o uznanie owczarka mongolskiego przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Kynologiczne.

Wybór dobrego szczeniaka jest bardzo trudny. Jedynym prawdziwym wyznacznikiem są cechy użytkowe rodziców. Te małe, pulchne niedźwiedzie o mocnych, czarno-podpalanych łapach są bardzo podobne do szczeniąt wilczarza buriacko-mongolskiego i innych podobnych ras.

Szczenięta rasy Bankhar rodzą się raz w roku. Szczenięta rodzą się prawie zawsze zimą. Co ciekawe, nie buduje się dla nich izolowanych kojców. Narodziny mogą mieć miejsce w gnieździe wykopanym przez matkę w kupie odchodów, gdzie szczenięta rosną i rozwijają się, nawet jeśli temperatura spadnie znacznie poniżej zera.

Bankhar wymaga odpowiedzialnego, kochającego i konsekwentnego właściciela, który będzie w stanie poświęcić czas i pieniądze na wychowanie szczeniaka, uwzględniając wszystkie jego potrzeby. Ponadto należy pamiętać, że rasa ta jest zagrożona wyginięciem. Jej czystość można zachować jedynie poprzez odpowiedzialną hodowlę.

Cena

Ceny są bardzo zróżnicowane, głównie ze względu na lokalizację hodowcy. W Mongolii psy są stosunkowo niedrogie, osiągając średnio cenę 30 000 rubli. Czasami szczenięta psów użytkowych są oddawane za darmo. W niektórych regionach ich sprzedaż jest nadal rzadkością. W Petersburgu cena za szczeniaka mongolskiego może sięgać 70 000 rubli.

Zdjęcia

Galeria zawiera zdjęcia szczeniąt i dorosłych psów owczarka mongolskiego.

Przeczytaj także:

• Biały owczarek szwajcarski (owczarek amerykańsko-kanadyjski)
• Owczarek Maremma
• Owczarek bukowiński (owczarek południowo-wschodnioeuropejski)