Mali pasterze

Jeśli podjąłeś decyzję o posiadaniu małego psa i nie możesz się zdecydować, zajrzyj na stronę hodowli Pomeranian.

Te wesołe pieski nikogo nie pozostawią obojętnym. Choć niemiecka nazwa rasy brzmi nieco groźnie, to słodkie i dobroduszne zwierzęta, o miękkiej, puszystej sierści, która stała się ich wizytówką. Dlaczego mały piesek miniaturowy, który, jak toy terrier czy chihuahua, spędza większość czasu w ramionach właściciela, potrzebuje tak gęstej sierści?

Mali pasterze

Podobnie jak wiele innych psów małych ras, przodkowie Pomorzanie Wyróżniały się imponującymi rozmiarami. Duże szpice, przodkowie współczesnych pomeranianów, pomagały pasterzom w zaganianiu stad owiec na rozległych obszarach Niemiec i Skandynawii. Właśnie dlatego natura obdarzyła szpice gęstą sierścią z podszerstkiem: ułatwiało to przetrwanie surowych północnych zim. Wystarczy spojrzeć na wilczego szpica, aby zrozumieć, jak wyglądali przedstawiciele tej rasy, zanim hodowcy zaczęli tworzyć rasy bardziej przystosowane do warunków domowych.

Donośny głos, z którego słyną pomeraniany, jest również hołdem dla pochodzenia rasy. Owczarki, będące zasadniczo szpicami, miały za zadanie zaganiać owce za pomocą głosu. Ich głośne szczekanie służyło również odstraszaniu drapieżników, głównie wilków.

Skłonność do aktywności fizycznej jest zapisana w genach szpiców miniaturowych: psy te uwielbiają długie spacery, dlatego leniwi kanapowcy powinni powstrzymać się od zakupu szpica.

Głos!

Choć beztroski właściciel może stworzyć wykwintną biżuterię z luksusowego futra szpica i poświęcić część dnia na pielęgnację swojego pupila, nawyk szczekania jest mniej obiecujący. Szkolenie, dostosowane do rasy i temperamentu, jest niezbędne.

Pomeraniany to psy dość nerwowe, wymagające uwagi i miłości. Nienawidzą zostawać same, więc nawet jeśli zostaną na kilka minut przy wejściu do sklepu, będą głośno szczekać, próbując zwrócić Twoją uwagę. Jeśli wychodzisz z domu i Twój pupil wie, że zostanie sam przez kilka godzin, spędź z nim trochę czasu przed wyjściem, pobaw się z nim, daj mu ulubiony smakołyk, kość lub zabawkę i pomachaj mu „Grzeczny pies!”. W ten sposób Twój pupil nie pomyśli, że wychodzisz, bo zrobił coś nieprzyjemnego.

Miej pod ręką butelkę z wodą w spryskiwaczu. Za każdym razem, gdy Twój pomeranian szczeka bez wyraźnego powodu, spryskaj go w jego kierunku, uważając, aby nie dostał mu się w pysk. Stopniowo zwierzę wyrobi sobie odruch warunkowy: jeśli szczeka w domu, istnieje ryzyko, że właściciel zmoczy moje piękne futro, czego bardzo nie chcę. Następnym razem Twój mały, futrzany urwis dwa razy się zastanowi, zanim zacznie szczekać w domu!

Przeczytaj także:

• Karłowate rasy psów
• Volpino Italiano (szpic włoski)
• Norrbotten Spitz (Norbottenpets, Norrbotten Husky)