Ogólne fakty dotyczące obcinania uszu i ogonów u psów

Około jedna trzecia ras jest poddawana takim zabiegom jak obcinanie uszu i ogonów u psówSą to głównie rasy stróżujące, myśliwskie i bojowe, a niektóre również pasterskie. Początkowo przycinanie uszu i ogonów psom było nie tylko koniecznością estetyczną, ale pod wieloma względami również niezbędnym zabiegiem. Jednak dziś psy są częściej trzymane jako przyjaciele i towarzysze, więc wymagania dotyczące wyglądu straciły na znaczeniu.

Psy ras bojowych nie angażują się w walki, chyba że mieszkasz w kraju, gdzie jest to dozwolone i szczególnie lubisz swojego pupila. Psy stróżujące oczywiście wyglądają mniej groźnie, ale może to również służyć jako sprytny podstęp, ponieważ ich szczęki pozostają nienaruszone. Wiele psów myśliwskich nigdy nie widziało kaczki ani lisa, dlatego jest mało prawdopodobne, aby zraniły ogon o gałęzie lub uszy w walce.

Wszystkie za i przeciw

Konieczność stosowania tej procedury była od dawna przedmiotem gorących debat. Na przykład w Niemczech, w latach 30. XX wieku, rozważano wprowadzenie ustawy zakazującej przycinania uszu, ale ostatecznie doprowadziło to jedynie do zakazu obcinania ogonów koniom.

Aktywiści na rzecz praw zwierząt uważają, że nie ma obiektywnej potrzeby obcinania sierści psom. Większość hodowców się z tym nie zgadza, uważając, że takie działania mogą doprowadzić do wyginięcia rasy.

I pod pewnymi względami mają rację. W krajach, gdzie dokowanie jest zakazane, psy, których rasy wymagają przycinania uszu lub ogonów, stały się mniej popularne.

Właścicielowi szczeniaka często pozostaje tylko decyzja o przycięciu uszu, gdyż ogony u zwierząt są usuwane bardzo wcześnie.

Obcinanie ogona

Optymalny wiek, w którym można przyciąć ogon, to 3–10 dni od urodzenia.

W tym wieku kręgi ogonowe nie są jeszcze w pełni skostniałe i nadal stanowią delikatną, miękką chrząstkę. Uważa się, że w tym wieku operacja jest najbardziej bezbolesna i bezpieczna. Zabieg często łączy się z usunięciem piątego palca u nogi. Oczywiście, w tym wieku zabieg wykonuje się bez znieczulenia.

Czasami ogon jest obcinany za pomocą podwiązania. Ogon jest mocno zabandażowany w miejscu właściwym dla danej rasy. To odcina dopływ krwi, a w ciągu kilku dni końcówka ogona wysycha i obumiera. U starszych psów obcinanie jest znacznie trudniejsze. Zawsze podaje się znieczulenie, a ranę zszywa.

Przycinanie uszu

Uszy przycina się, gdy chrząstka jest już lekko szorstka, w wieku 2-3 miesięcy. Jeśli przycinanie zostanie wykonane wcześniej, bardzo trudno jest zachować prawidłowe proporcje przycinania. Uszy mogą różnić się wielkością i nie mieć pożądanego kształtu. W starszym wieku blizna jest często bardzo szorstka, a szwy wyraźnie widoczne. Ponadto istnieje duże ryzyko, że uszy nigdy nie uniosą się po operacji.

Obecnie wiele organizacji aktywnie walczy o prawa zwierząt i sprzeciwia się obcinaniu uszu i ogonów. Niektórzy młodzi weterynarze również popierają tę ideę i nie praktykują tego zabiegu.

W niektórych krajach europejskich, takich jak Francja, Wielka Brytania, Austria, Niemcy i Polska, obcinanie uszu i ogonów psom jest surowo zabronione.

Psy sprowadzane z innych krajów, nawet tych, w których jest to dozwolone, nie tylko nie są oceniane, ale nie dopuszcza się ich nawet do wystawiania.

Podczas gdy w Wielkiej Brytanii pies z obciętym ogonem zostałby nazwany „ofiarą mody”, a w Niemczech właściciel zapłaciłby wysoką grzywnę za krótkie uszy, w krajach WNP decyzja o obcięciu uszu i ogonów należy do właściciela. Zwierzęta są cenione jednakowo, niezależnie od długości ogona i uszu.