Kanadyjski pies eskimoski (pies inuicki)
Kanadyjski pies eskimoski (pies inuicki) to arktyczny pies zaprzęgowy o charakterystycznym wyglądzie i temperamencie. Obecnie jest jedną z najrzadszych rodzimych ras psów zaprzęgowych. Pies ten jest silny i wytrzymały, dobrze przystosowany do życia w zimnym klimacie. Ma złożony, silny charakter, jest odważny i niezależny. Wymaga dobrej socjalizacji i odpowiedniego szkolenia.
Treść
Historia pochodzenia
Według badań przodkowie łajki eskimoskiej przybyli na tereny dzisiejszej Kanady wraz z ludem Thule z Grenlandii około 1000 lat temu. Później zostali wyhodowani i cenieni przez Inuitów. Są genetycznie blisko spokrewnieni z… Pies grenlandzki.
Łajki inuickie przez długi czas odgrywały ważną rolę w życiu człowieka. Rozwój północy, rozwój technologii i zmiany w stylu życia ludności doprowadziły do gwałtownego spadku ich populacji. Niektóre psy padły z powodu chorób zakaźnych przyniesionych na północ przez nowe rasy. Według różnych szacunków, między latami 50. a 70. XX wieku, Królewska Kanadyjska Policja Konna celowo zabiła od 1500 do 20 000 psów.
Obecnie pozostało zaledwie około 500 kanadyjskich psów eskimoskich. Rasa ta jest krytycznie zagrożona wyginięciem.
Od drugiej połowy XX wieku miłośnicy psów rasy Inuit aktywnie działają na rzecz odbudowy populacji. W celu zachowania rasy, w 1972 roku założono Kanadyjską Federację Psów Inuickich, w dużej mierze finansowaną przez rząd Terytoriów Północno-Zachodnich. Federacja pozyskała około 200 psów z odległych osad, aby zgromadzić wystarczającą bazę genetyczną do hodowli. Wysiłki te wkrótce przyniosły owoce – Kanadyjski Pies Eskimoski. (angielski: kanadyjski pies eskimoski) Rasa została ponownie uznana przez Kanadyjski Kennel Club. W połowie lat 90. zainteresowali się nią hodowcy psów w Stanach Zjednoczonych.
W 2000 roku kanadyjskie terytorium Nunavut uznało husky za swój symbol i słowo „Qimmiq” (w języku inuickim: Qimmiq)), co kiedyś oznaczało po prostu „pies” teraz odnosi się do konkretnej rasy.
Wygląd
Kanadyjski pies eskimoski jest dość dużym, mocno zbudowanym psem z dobrze rozwiniętą sierścią i wyraźnym dymorfizmem płciowym.
- Wysokość w kłębie psów wynosi 58-70 cm, a masa ciała 30-40 kg.
- Wysokość w kłębie suk wynosi 50-60 cm, a waga 18-30 kg.
Głowa ma klinowaty kształt z wysokim czołem. Kufa zwęża się ku nosowi i jest średniej długości. Szczęki są szerokie i silne. Kolor płatków uszu zmienia się w zależności od umaszczenia – od czarnego do cielistego. Oczy są małe, skośnie osadzone i dobrze rozstawione. Uszy są krótkie, lekko zaokrąglone i stojące. Szyja jest harmonijna i muskularna.
Ciało jest proporcjonalne, atletycznie zbudowane i silne. Ogon jest gęsto owłosiony i noszony pionowo lub zawinięty nad grzbietem. Kończyny są proste i silne. Łapy duże, niemal w całości pokryte futrem.
Sierść jest bardzo gęsta i gęsta. Szorstka okrywa włosowa, o długości 8-15 cm, tworzy grzywę na szyi, a na tylnych stronach nóg występują gęste pióra. Podszerstek jest bardzo gęsty. Umaszczenie jest zróżnicowane.
Charakter i zachowanie
Psy inuickie charakteryzują się lojalnością, odwagą, wyjątkową inteligencją i wytrzymałością. Wiele z nich posiada mniej lub bardziej rozwinięty instynkt łowiecki. Posiadają również dobrze rozwiniętą inteligencję adaptacyjną i instynktowną.
Kanadyjski pies eskimoski jest niezwykle wytrzymały, odważny i niezależny. Szybko adaptuje się do zmieniających się warunków, ściśle przestrzega hierarchii i potrafi zapewnić sobie pożywienie w razie potrzeby.
Hodowcy twierdzą, że te psy mają bardzo silną osobowość. Są pracowite, niezależne i nieustraszone w stosunku do dzikich zwierząt. Mogą być dość kłótliwe i agresywne. Uwielbiają uwagę i towarzystwo. Jako członkowie rodziny, wyrastają na oddane, ale raczej skąpe w okazywaniu uczuć, zachowując się raczej zdystansowanie. Jeśli nie zostaną odpowiednio wyszkolone, mogą postrzegać dzieci jako potencjalne zagrożenie.
Kanadyjskie psy eskimoskie mają skłonność do dominacji. Dlatego właściciele muszą posiadać odpowiednie doświadczenie i wiedzę, aby prawidłowo je wychować i wyszkolić. Dobrze socjalizowane, mogą być ciekawskie lub zdystansowane wobec obcych i niechętnie angażować się w interakcje.
Funkcje treści
Kanadyjski pies eskimoski jest przystosowany do życia w zimnym klimacie. Nie nadaje się do życia w pomieszczeniach i źle znosi upały. Może umrzeć z powodu udaru cieplnego w temperaturach stosunkowo bezpiecznych dla innych psów.
Prawidłowo wyszkolony pies inuicki może ciągnąć sanie po trudnym terenie przez 80-110 kilometrów dziennie. Szybko się regeneruje i powtarza ten wysiłek przez kilka dni. Dlatego aktywność fizyczna musi być ekstremalna. Regularny spacer nie wystarczy. Bez ujścia dla energii, kanadyjski pies eskimoski będzie bez przerwy wył i szczekał. Nadmierne pobudzenie może prowadzić do nerwowości, agresji i uszkodzenia okolicznego mienia.
Karmienie
Większość kanadyjskich psów eskimoskich nie może trawić pokarmów roślinnych i znacznej części pasz komercyjnych. Ich układ pokarmowy jest przyzwyczajony do naturalnej diety wysokobiałkowej. Historycznie psy zaprzęgowe żywiły się głównie morsami, reniferami, drobną zwierzyną, rybami i owocami morza.
Pielęgnacja
Kanadyjski pies eskimoski nie wymaga specjalnej pielęgnacji. Sezonowe linienie jest obfite, ale umiarkowane przez resztę roku. Aby utrzymać schludny wygląd, sierść jest regularnie szczotkowana. W regionach północnych kąpiele nie są powszechne, ale niektórzy właściciele kąpią swoje psy zaprzęgowe przed wystawami. Przycinanie pazurów zazwyczaj nie jest konieczne. Czyszczenie uszu odbywa się w razie potrzeby.
Zdrowie i oczekiwana długość życia
Psy rasy inuickiej słynęły niegdyś z silnego zdrowia i wytrzymałości, ale okazało się, że są podatne na choroby zakaźne, a ich układ odpornościowy ma problemy z walką z patogenami, które są rzadko spotykane w klimacie arktycznym. Później, konieczność zwiększenia populacji przy ograniczonej puli genów doprowadziła do pojawienia się różnych chorób dziedzicznych. Nie przeprowadzono badań na ten temat, ale znane są przypadki następujących chorób:
- dysplazja stawu biodrowego;
- dysplazja łokcia;
- skręt żołądka;
- dystrofia rogówki;
- postępujący zanik siatkówki.
Długość życia wynosi 12-14 lat.
Gdzie kupić szczeniaka
Poza Kanadą, Grenlandią i północnymi Stanami Zjednoczonymi, kanadyjski husky eskimoski jest praktycznie nieznany. Według Canadian Eskimo Husky Club, w Europie żyje około 30 psów tej rasy, a w Wielkiej Brytanii jest kilku hodowców. Potencjalni właściciele mogą łatwiej znaleźć hodowcę i dostępne szczenięta za pośrednictwem Canadian Eskimo Husky Club lub American Eskimo Husky Club.
Cena
W Kanadzie średnia cena szczeniaka rasy Inuit Husky wynosi 1000 dolarów.
Zdjęcia i filmy
Galeria zawiera więcej zdjęć kanadyjskiego psa eskimoskiego (psa inuickiego).
Film o rasie kanadyjskiego psa eskimoskiego
Przeczytaj także:
Dodaj komentarz