Gdzie szopy żyją na wolności?

Szopy to urocze małe zwierzęta, które często można spotkać w ogrodach zoologicznych w Rosji lub które hodowcy trzymają jako zwierzęta domowe. W tym artykule dowiesz się, gdzie żyją szopy, jakie istnieją gatunki i jak żyją na wolności.

Informacje ogólne

Szop pracz (łac. Procyon) to mięsożerny ssak z rodziny szopowatych, występujący naturalnie w klimacie umiarkowanym i tropikalnym. Jego wygląd, preferencje żywieniowe i siedliska mogą się nieznacznie różnić, ponieważ na wolności występują cztery gatunki szopów:

• Szop;
• szopożerca;
• szop pracz z Cozumel;
• Szop pracz z Guadalupe.

Początkowo siedlisko szopa pracza ograniczało się do odpowiednich regionów Ameryki Południowej i Północnej, ale dzięki pomocy człowieka zwierzętom udało się zakorzenić na wyspach, a także w wielu regionach Eurazji.

Warto zauważyć, że w Rosji możemy spotkać jedynie przedstawicieli pierwszego gatunku, gdyż siedlisko pozostałych trzech szopów jest zbyt odmienne od warunków klimatycznych naszego kraju.

Aby zrozumieć, gdzie żyją szopy, jak wyglądają i co jedzą, proponujemy omówić szczegółowo każdy z czterech gatunków.

Szop pracz (Procyon lotor)

Najbardziej rozpowszechniony gatunek, z powodzeniem zadomowił się na Kaukazie Zachodnim i Kaukazie Przednim, w lasach orzechowych Kirgistanu i Kraju Nadmorskim. To właśnie ten gatunek większość Rosjan kojarzy z nazwą „szop” i jest przedstawiany w różnych miejscach. kinoTego futrzastego mieszkańca Ameryki Północnej można obecnie spotkać nie tylko w Rosji, ale i w wielu krajach europejskich.

Ciekawostka! Ten szop zawdzięcza swoją nazwę zwyczajowi mycia wszelkiego rodzaju jedzenia, niezależnie od tego, czy są to przysmaki złowione w stawie, owady złapane na lądzie, czy owoce. Potrzeba płukania jedzenia nie jest kwestią czystości, lecz raczej mimowolnym zachowaniem, ukształtowanym ewolucyjnie i zakorzenionym jako odruch.

Szopa rozpoznamy po puszystym, brązowoszarym futrze z charakterystycznym prążkowanym wzorem i ciemną „maską” na pysku.

Szop pracz ma wielkość typowego kota domowego lub średniej wielkości psa – dorosły osobnik waży od 5 do 9 kg, a jego długość ciała może sięgać 60 cm (plus ogon o długości około 20-25 cm). Wszystkożerność, zdolność adaptacji do różnych klimatów oraz zwinność i mobilność tych małych stworzeń przyczyniły się do znacznego rozszerzenia ich siedlisk. Co więcej, w wielu krajach gatunek ten jest trzymany jako zwierzę domowe, ponieważ łatwo go oswoić i może dożyć 20 lat w niewoli.

Ważne! Szop pracz jest bardzo skuteczny w obronie przed większymi drapieżnikami, dlatego jeśli spotkasz go w jego naturalnym środowisku, najlepiej go nie płoszyć ani nie niepokoić. Ostre zęby tego małego drapieżnika mogą stanowić zagrożenie nie tylko dla ludzi, ale także dla wielu chorób, często przenoszonych przez dzikie zwierzęta.

Szop pracz kanibal (Procyon cancrivorus)

Gatunek szopa pracza żyjący wyłącznie w dżunglach i bagnach Ameryki Południowej i Środkowej.

W przeciwieństwie do swojego krewnego, który z powodzeniem zadomowił się w Rosji, Procyon cancrivorus ma bardziej opływową sylwetkę. Jego futro jest krótsze i przylega bliżej ciała, przez co zwierzę wydaje się szczuplejsze. Ma standardowe ubarwienie, z klasyczną „maską” na pysku i prążkowanym ogonem.

Nazwa „rak” pochodzi od jego upodobań: zwierzę to uwielbia żywić się owocami morza, jednak w czasie ich nieobecności bez problemu pożywi się każdym dostępnym pokarmem, polując na owady i małe gryzonie, zbierając jagody i korzenie roślin, a także niszcząc gniazda ptaków.

Szop pracz Cozumel (Procyon pygmaeus)

Nietrudno dowiedzieć się, gdzie na wolności żyją rzadkie szopy z Cozumel, ponieważ gatunek ten otrzymał swoją niezwykłą nazwę od meksykańskiej wyspy Cozumel, położonej na Morzu Karaibskim.

Ciekawostka! To gatunek endemiczny, występujący wyłącznie w namorzynach wyspy, które zajmują powierzchnię 475 km².².

Procyon pygmaeus różni się wyglądem od swoich północnoamerykańskich krewnych. Jest znacznie mniejszy od szopa pracza (zwykle waży nie więcej niż 4 kg).

Dieta szopów z Cozumel składa się głównie ze skorupiaków i płazów, jednak gdy mają okazję, nie stronią od ucztowania na owocach tropikalnej Manilkara, a nawet na prosie rosnącym na wyspie.

Szop pracz z Guadalupe (Procyon minor)

Łatwo zrozumieć, gdzie żyją szopy z Gwadelupy, gdyż nazwa tych zwierząt pochodzi od ich naturalnego siedliska – francuskiego departamentu o tej samej nazwie na wyspach karaibskich.

Wizualnie szopy pracze żyjące na Gwadelupie są bardzo podobne do swoich północnoamerykańskich krewnych, co skłoniło wielu naukowców do przekonania, że ​​wyspy nie stanowią odrębnego gatunku, a jedynie szop przystosowany do życia na wyspie. Jednak obecnie szop pracz jest uznawany za odrębny gatunek ze względu na szereg istotnych różnic w anatomii i biologii.

Ważne! Szop pracz z Gwadelupy jest gatunkiem zagrożonym, ponieważ jego siedlisko nie pozwala na kolonizację, a mieszkańcy wysp aktywnie polowali na te zwierzęta ze względu na ich piękne futro i mięso, które jest szeroko wykorzystywane w lokalnej kuchni.

Szop pracz

Ważne! Nie myl szopa pracza z jenotem. Pomimo podobnego wyglądu, to dwa zupełnie różne zwierzęta. Szop pracz należy do rodziny szopowatych, a jenot do rodziny psowatych.

Inne różnice zewnętrzne obejmują:

• łapy:u szopów są one podobne do ludzkich, a u psów są podobne do łap innych znanych nam psowatych;
• ogon:tylko szopy mają okrągłe paski, ponadto ich ogon jest znacznie dłuższy od psiego;
• wełna:Psy są lepiej przystosowane do zimnej pogody, dlatego ich futro jest grubsze i dłuższe, z gęstym podszerstkiem.

Warto również zauważyć, że szopy, zarówno te występujące w Ameryce, jak i w Rosji, doskonale wspinają się po drzewach, podczas gdy jenoty nie. Ich siedliska również się różnią. Opisaliśmy już, gdzie szopy żyją w Rosji i innych krajach. Jenoty występują na wolności w północno-wschodnich Indochinach, Chinach, Japonii, na Półwyspie Koreańskim oraz w chłodniejszym klimacie Europy Zachodniej.

Przeczytaj także:

• Jaka jest różnica między szopem a psem szopowym?
• Jak długo żyją szopy?
• Szop pracz: czy można go trzymać jako zwierzę domowe?