Dogue de Bordeaux (mastif francuski)
Dogue de Bordeaux, czyli dog francuski, to pies o ogromnej sile, groźnym wyglądzie i budzących grozę rozmiarach. Z natury obdarzony jest zdolnością do stróżowania, którą wykorzystuje z odwagą i pewnością siebie. Sekret rasy Bordeaux tkwi jednak w tym, że jej wygląd w dużej mierze przeczy jej naturze.
Dobrze wyszkolony pies stanie się spokojnym, zrównoważonym, lojalnym towarzyszem i niezawodnym obrońcą całej rodziny. To jedna z najbardziej towarzyskich i uczuciowych ras tej wielkości i przeznaczenia – oczywiście tylko w stosunku do przedstawicieli swojego gatunku. Inną nazwą tej rasy jest mastif francuski lub mastif akwitański.
Treść
Historia pochodzenia
Dog de Bordeaux to stosunkowo młoda rasa, która została wyhodowana we Francji, ale historia jej przodków, bezpośrednich potomków molosów, sięga o wiele dalej; można przypuszczać, że sięga wieków wstecz, ale gdzie, kiedy i jak się pojawili, trudno powiedzieć.
Pierwsza pisemna wzmianka o francuskich psach typu molosów pojawia się w XIV-wiecznej książce myśliwskiej. Opisuje ona psy myśliwskie będące krzyżówkami chartów i molosów. Nazywano je Alanami i dzielono na trzy rasy: Alan Gentil – chart o ciężkiej głowie; Alan Vautre – trzykrotnie silniejszy; oraz Alan de Boucherie – wyróżniający się żółtą sierścią z ciemnoszarymi lub czarnymi pręgami, szerokimi głowami i obwisłymi wargami. Były one wykorzystywane do nęcenia dzików i niedźwiedzi. Francuskie słowo „Alan” zostało później zastąpione. Angielski „mastif”".
Po rewolucji w XVIII wieku wiele psów zostało uśmierconych wraz z właścicielami lub wywiezionych za granicę, a pozostałe skrzyżowano z innymi rasami. Mastif francuski przetrwał tylko dzięki temu, że walki psów cieszyły się popularnością w południowej Francji aż do początku XX wieku. Znany niemiecki autor twierdzi, że mastif z Bordeaux jest bezpośrednim potomkiem doga akwitańskiego, który żył w izolacji w górzystych regionach Akwitanii i zachował stosunkowo czystą rasę.
Nowożytna historia doga de Bordeaux rozpoczęła się od jego pierwszej wystawy w Paryżu w 1863 roku. Była to wystawa przeglądowa całej francuskiej populacji psów, na której wystawiono osiem psów w typie molosów, ale tylko jeden, dogue de Bordeaux, przykuł uwagę. Nazwa przyjęła się i przez kolejne 20 lat pasjonaci aktywnie hodowali tę rasę, kierując się wyłącznie własnymi opiniami i liniami. W rezultacie wprowadzono linie rodowe, w szczególności wywodzące się z mastifa angielskiego. Rasa została oficjalnie zarejestrowana w 1883 roku.
Wygląd i standardy
Dog de Bordeaux to typowy molos, brachycefaliczny, krępy, atletycznie zbudowany i muskularny. Rasa ta charakteryzuje się szerokim zakresem wzrostu, od 55 do 70 cm. Psy powinny ważyć co najmniej 50 kg, a suki co najmniej 45 kg.
Głowa jest szeroka, pełna, dość krótka i kanciasta. Kufa szeroka. Nos pigmentowany w kolorze maski; zbyt jasny pigment jest niepożądany. Nozdrza szeroko rozwarte. Szczęki szerokie i silne, z pełnym uzębieniem. Zgryz jest przodozgryzowy.
Wargi są napięte i opadające, tworząc podgardle. Oczy są owalne i szeroko rozstawione. Skóra powiek nie powinna być nadmiernie luźna ani całkowicie odsłaniać spojówki. Tęczówka jest brązowa. Uszy są małe, uniesione na chrząstce, wysoko osadzone i podkreślają szerokość czaszki. Szyja jest mocna, niemal cylindryczna i muskularna, z poprzecznym fałdem skóry między szyją a głową.
Grzbiet szeroki i muskularny. Klatka piersiowa głęboka. Zad lekko opada w kierunku ogona. Ogon jest gruby u nasady i zwęża się ku końcowi. W stanie rozluźnionym noszony jest nisko, sięgając stawu skokowego, a w ruchu unosi się do kąta 90-120°, bez skręcania ani załamywania nad grzbietem. Kończyny silne, proste i równoległe.
Skóra jest gruba i luźno przylega do ciała. Sierść jest cienka, krótka i miękka w dotyku. Włosy okrywowe nie przekraczają 2 cm długości. Podszerstek jest krótki i rzadki. Sierść jest jednolita we wszystkich odcieniach rudości, z dopuszczalnymi białymi plamami na nogach i klatce piersiowej.
Szkolenia i edukacja
Szkolenie doga de Bordeaux rozpoczyna się dosłownie od pierwszego dnia po przybyciu szczeniaka do domu. Należy jednak pamiętać, że psy te są bardzo wrażliwe na surowość i niesprawiedliwość, co może sprawić, że poczują się niepewnie lub będą rozgoryczone. Rasa traci swoje kluczowe, pozytywne cechy, stając się niekontrolowalna i niebezpieczna. Ważne jest, aby dogue de Bordeaux bezwarunkowo słuchał swojego właściciela od szczenięcia, zwłaszcza jeśli pies żyje w środowisku miejskim. Jakakolwiek modyfikacja zachowania jest możliwa tylko w okresie szczenięcym; próby korygowania zachowania dorosłego psa z w pełni ukształtowaną psychiką są daremne. Dlatego najlepiej od razu wybrać ośrodek dla psów i eksperta specjalizującego się w tresurze psów ras walczących.
Ściśle rzecz biorąc, dogue de Bordeaux nie jest psem służbowym, jak owczarek niemiecki, który musi nauczyć się i wykonywać określony zestaw komend. Podstawowym wymogiem dla dogue de Bordeaux jest stabilna osobowość. Pies ten powinien być zrównoważony i posłuszny, nie płoszyć się głośnymi dźwiękami ani nawoływaniami i być obojętny na inne zwierzęta. Jego naturalne cechy obronne i stróżujące powinny być wyrażane w sposób umiarkowany, ale bez nadmiernej agresji.
Francuscy kynolodzy uważają, że doga de Bordeaux nie trzeba szkolić do stróżowania, ale raczej do odróżniania przyjaciela od wroga.
Te psy nie wymagają intensywnej aktywności fizycznej. Co więcej, w ciągu pierwszych półtora roku życia, nadmierny wysiłek fizyczny i długotrwały trening mogą uszkodzić delikatny układ mięśniowo-szkieletowy. Zazwyczaj wystarczą dwa godzinne spacery dziennie.
Charakter i portret psychologiczny
Dogue de Bordeaux jest spokojny i zrównoważony, niezwykle inteligentny i dostojny. Jego ruchy są zawsze rozważne i szlachetne. Nie zwraca uwagi na drobne kłótnie ani nie szczeka w błahych sprawach. Posiada jednak doskonałe cechy stróżujące i potrafi chronić nie tylko swojego właściciela, ale także jego dobytek przed intruzami.
Dogue de Bordeaux wymaga stałego kontaktu z człowiekiem, a w zamian za to ofiaruje bezgraniczne oddanie, miłość i zaufanie. Psy te są przyjazne dla dzieci, cierpliwe i wyrozumiałe. Dotyczy to jednak tylko odpowiedniego szkolenia. Właściciel psa rasy Bordeaux musi być doświadczonym przewodnikiem o zdecydowanej ręce, zdolnym do pełnienia roli przewodnika i mentora dla tego poważnego psa.
Dobrze wyszkolony mastif francuski jest spokojny w stosunku do innych zwierząt domowych, w tym psów. Jeśli jego towarzysze nie są agresywni, będzie z nimi przyjacielski; prawdopodobnie zignoruje małe, hałaśliwe psy, ale szybko zareaguje agresją na agresywnego psa.
Konserwacja i pielęgnacja
Pies rasy bordeaux najlepiej trzyma się w dużym mieszkaniu lub domu prywatnym. Wspólne życie na małej przestrzeni wiąże się z wieloma wyzwaniami: pies potrzebuje własnego miejsca do odpoczynku, i warto zaznaczyć, że musi być ono duże. Miski zajmują miejsce w kuchni, a rasa ta jest również dość podatna na ślinienie. Psy rasy bordeaux nie nadają się do życia na zewnątrz przez cały rok.
Pielęgnacja sierści doga de Bordeaux jest łatwa. Regularne szczotkowanie specjalną gumową rękawicą pomaga usunąć martwy naskórek i sierść. Kąpiel psa w razie potrzeby, zazwyczaj co kilka miesięcy. Kluczowym elementem pielęgnacji jest codzienne czyszczenie fałdów pyska. Należy usuwać brud i kurz, aby zapobiec podrażnieniom i infekcjom. Oczy, uszy i zęby należy regularnie czyścić. Pazury należy przycinać co 2-3 tygodnie.
Dieta i zdrowie
Odżywianie jest kluczowym czynnikiem wpływającym na zdrowie psa. Należy pamiętać, że psy te są mięsożercami, a większość ich diety powinna składać się z produktów bogatych w białko: wołowiny, chudych filetów rybnych, produktów mlecznych, chrząstek, podrobów, jaj i masła. Do pokarmów roślinnych zaliczają się warzywa, owoce i zboża. Jeśli dieta psa opiera się na pokarmach naturalnych, dodaje się suplementy witaminowe i mineralne. Pies rasy Bordeaux może być również karmiony wysokiej jakości, gotową do spożycia karmą, która zaspokaja jego potrzeby fizjologiczne. Szczególną uwagę należy zwrócić na karmienie szczeniąt. Czysta woda pitna powinna być zawsze dostępna.
Pomimo swojego wieku, rasa ta jest praktycznie wolna od chorób genetycznych. Odnotowano predyspozycje do dysplazji stawów biodrowych i łokciowych, ale schorzenie to dotyka większość dużych ras i często jest związane z niewłaściwym wychowaniem szczeniąt lub niezbilansowaną dietą. Dorosłe psy są podatne na nowotwory. Suki mogą mieć trudności z porodem ze względu na duże głowy szczeniąt. Długość życia wynosi 8-10 lat.
Wybór szczeniaka dogue de bordeaux i jego cena
Dogue de Bordeaux nie powinien być kupowany pochopnie; wychowanie go na psa sukcesu nie będzie łatwe. Dlatego, szukając informacji o hodowcach, hodowlach i zapoznając się z rasą i jej standardami, zastanów się, czy to jest pies, którego naprawdę chcesz mieć u swego boku przez następne 10 lat.
Oczywiście, ważne jest, aby z góry określić, do czego potrzebujesz szczeniaka. Zazwyczaj dzieli się je na trzy klasy. Najdroższe szczenięta wystawowe lub rasowe charakteryzują się doskonałą budową i obiecującym wyglądem; mają duże szanse na zdobycie nagród na wystawach i wykorzystanie w hodowli. Szczenięta z klas domowych oczywiście również muszą być rasowe, ale ich wygląd jest mniej rygorystyczny. Dopuszczalne są pewne wady charakterystyczne dla danej rasy (maść, rozmiar uszu, zgryz itp.), ale nie mają one większego znaczenia, jeśli pies ma być przeznaczony wyłącznie do towarzystwa.
Po przybyciu na miejsce oglądania miotu należy upewnić się, że jest on ciepły i czysty, a także sprawdzić dokumentację hodowców i szczeniąt. Dopiero wtedy można je obejrzeć. Powinny być zdrowe psychicznie i fizycznie, bez urazów, kulawizn, łysych plam ani zabrudzeń na skórze lub sierści. Jeśli planujesz brać udział w wystawach lub rozmnażać psa, najlepiej skonsultować się z niezależnym ekspertem od ras.
Cena szczeniaka dogue de bordeaux zależy od jego rodowodu, klasy i hodowli i waha się w dość szerokim zakresie – od 500 do 1000 dolarów i więcej.
Zdjęcia
Zdjęcia doga de Bordeaux (mastif francuski):
Przeczytaj także:
Dodaj komentarz